Bohaterów – prądem ?

To Ciało już tyle przeszło.

Te kilogramy i centymetry: w górę i w dół.

Skora rozciągnięta, miejscami sflaczała. Włosy, raz jest ich więcej, raz mniej, teraz taki okres się zaczyna, ze będzie ich mniej.

No i moja Yoni, pieszczotliwie zwana Grazynka. My się dobrze znamy, ba, nawet przyjaźnimy, znamy wzajemnie nasze preferencje i humorki, w końcu mieszka u mnie od urodzenia.

To nie do końca prawda, ze to co się z nią dzieje aktualnie, to przez poród. Czytaj dalej Bohaterów – prądem ?

Noworodek i „zero śmieci”

Zacznę od spojlera. Spodziewałam się, że pójdzie nam trochę lepiej w domenie „zero waste”.

Rozpocznijmy od tematu mało glamour, jakim są pieluszki. Ponieważ później będzie już tylko gorzej, zatem : âmes sensibles s’abstenir, jak mówią Francuzi, czyli, jeśli brzydzi Was ten temat, można sobie odpuścić lekturę.

Wielopielo vs pieluszki jednorazowe

Przyszykowałam sobie zacny – w moim odczuciu – komplet na początek przygody z pieluszkami wielorazowymi (kupiłam polską markę Pupuś i jakoś nie doczytałam, że są to jednak Chinki…). Mamy otulacze, mamy kieszonki, wkłady różnego rodzaju i jakieś 30-40 pieluszek tetrowych.

Kupiłam również 2 paczki pieluszek jednorazowych – taki był wymóg do szpitala, aby przyniesc swoją paczkę.

Z drugiej strony chciałam mieć zabezpieczenie na wypadek, gdyby mój mąż ostatecznie odmówił używania pieluch wielorazowych, lub gdyby któraś z córek chciała przebrać brata. Lepiej jest mieć w domu na zapas, wybranej przez siebie marki, niż biegać po nocnych aptekach lub stacjach benzynowych i płacić za naszpicowane chemią pieluszki cenę jak za złoto. (Mówiąc o chemii mam na myśli te substancje, które pozwalają wchłaniać wilgoć, często są to mikrokuleczki, czasem żel. A, i w niektórych pieluszkach jest też „miarka wilgoci”, część pieluszki zmienia kolor, gdy jest pełna moczu).

Ostatecznie znaleźliśmy jednorazowe pieluszki firmy Marmaille (eko, produkowane przez francuską firmę, stosunkowo niedrogie) oraz dla porównania inną eko-markę, dostępną w Bioocopie: Naty. Z lekkim sercem polecam Marmaille, są bardziej miękkie i lepiej przylegają do pupki. Do tego cena jest bardzo przyjazna: za paczkę 50-czy sztuk rozmiaru 1, zapłaciłam 10,90€ a 20-tu sztuk rozmiaru „2” (od 4 do 9kg)płacę 4,90€.

Nasza Wielopupka jest aspirującą wielopupką. Moim absolutnym ulubieńcem na tym etapie życia mojego synka jest kombinacja tetry złożonej w latawiec plus otulacz. Kilka razy oczywiście zdarzyły nam się totalne przecieki, ale idzie nam coraz lepiej, szybciej też wiemy, kiedy Bébé potrzebuje natychmiastowej zmiany pieluszki.

I tu mamy pierwszą mega niespodziankę. Byłam przygotowana na około dwanaście-piętnaście zmian pieluszki na dobę. A tu trafił nam się wyjątkowy sikacz i kupkacz.

Ale jak mówię wyjątkowy, to proszę usiąść : zmieniamy pieluszkę gdy się budzi, przed karmieniem. Zmieniając pierś przy karmieniu robimy przerwę techniczna na kolejną zmianę pieluszki. Jest głodny, ale gdy ma mokro, zaczyna się wiercić i ciućkać mi sutki, a nie ssać a co sutki są winne, że pan S. lubi mieć sucho? Po zakończonym posiłku zmieniamy jeszcze minimum raz.

A że karmimy się „na życzenie” – czyli mniej więcej co 2-3 godziny, plus, gdy jest gorąco, sesja kilku minut “picia nie jedzenia” nie nadążam z praniem.

Jak już zmieniliśmy ze 3 razy pieluszkę w ciągu godziny, czwartą jest na bank jednorazówka.

Jednorazówki zakładamy tez po pierwszym nocnym karmieniu, koło północy oraz w nocy. Zatem bywa, że zużywamy 3-5 pieluszek jednorazowych na dobę. Co uważam za całkiem niezły wynik.

Na razie na spacery i wizyty lekarskie zakładamy wielopieluchy, ale mam przy sobie zawsze 2-3 jednorazówki, gdyby przydarzył się armagedon.

Liczę na to, że się to wszystko niedługo unormuje. W tym czasie uczymy się : jak się najlepiej składa i zakłada pieluchy, jak się najlepiej je pierze i czy warto je prasować.

Nie uważam, aby było to uciążliwe czy obrzydliwe – zresztą, te pierwsze, mleczne kupy nie są przecież najgorsze, prawda? Zwyczajnie nie mam tylu pieluch i otulaczy, żeby nadążyć z rytmem przemiany materii mojego syna.

Przechowujemy zużyte pieluszki na razie w wiaderku z wodą, do której dodaję 3 krople olejku cytrynowego. Nawet mój mąż Jeżeli chodzi o pranie : najpierw włączam cykl płukania, a następnie piorę w 40 stopniach.

Przy naszych temperaturach, kiedy wywieszam pranie wieczorem, rano ścigam suche pieluszki.

Czy mi się chce ? Przyznam : nie raz, nie dwa, zmęczona i z oczami otwartymi tylko dzięki zapłkom, miałam ochotę pieprdyknąć te tetry i otulacze w kąt, kupić zapas jednorazowych i przejść do czego innego. Ale nieoczekiwanie do akcji „wielopielo” włączył się Mąż. On bardziej lub mniej cierpliwie zakłada kieszonki i wkłady, i tylko czeka, aż się poddam 😉 (może nie do końca , ale ma nadzieję;-)). Pieluchy potrwają ze dwa lata, a anegdoty o tym, że wymiękłam będą się za mną wlec do końca życia 😉 Tak zatem się wzajemnie motywujemy, on się cieszy, że ja się cieszę, że on zakłada dziecku wielopielo, ja się cieszę, że nasze dyskusje wykiełkowały jego chęciami. I tak, mam odrobinę satysfakcji, że jakoś się to ciągnie, nawet jeśli mijają zaledwie 3 tygodnie wielopieluchowania, nawet jeśli nie jest to akcja w 100% zero śmieciowa i nawet jeśli eko-motywacji czasem pomaga moje ego;-)

Przewijanie

Ha, uśmiecham się kpiąco do siebie samej. Myślałam, że mycie samą wodą wystarczy. U nas nie wystarczy ani mojemu synkowi (kiedy się da, pupa idzie pod kran, ale nie zawsze się da, wtedy używamy linement. Mój Mąż nie ma tez zaufania do mydełek, które zrobiłam dla Stasia, używamy zatem żelu dla niemowlaków ;-).

Do mycia używamy również moich myjek (jest ich z 20, wystarczają na pół dnia…) oraz

bawełnianych kwadracikow. Kupuje je w aptece, worek 500 sztuk z eko-bawełny to wydatek 5€. Używamy od powrotu ze szpitala.

Czuje, że starczy do końca września. Panie, które mieszkają we Francji i wciąż używają krążków do demakijażu kupowanych w marketach 2€/50 sztuk) – te z apteki są dużo tańsze 😉

Karmienie piersią

Niewątpliwie ogromnym plusem karmienia piersią jest mniejsza ilość sprzętu, którym trzeba dysponować, w porównaniu z karmieniam mlekiem modyfikowanym, a przede wszystkim – ograniczona oślica sprzętu, który trzeba ze sobą targać.

Ale w naszym przypadku oznacza to mimo wszystko kilka gadżetów.

Po pierwsze wspomniane w poprzednim bileciku silikonowe nakładki. Mam modele dwóch różnych marek i już wiemy, że mój syn preferuje te z firmy MAM, rozmiar 1 raczej niż firmy Medela (z której mamy laktator „symphony”) .

Wiem również, że koniecznie muszę dokupić jeszcze jeden lub dwa komplety, bo jeśli kiedyś zgubię nakładkę gdy będziemy gdzieś poza domem, to będzie katastrofa. Jedną zawsze noszę w bezpiecznym miejscu, czyli w staniku 🙂 ale… ja już siebie znam.

Po drugie : wypożyczony laktator do którego kupuje się osobiste akcesoria w postaci buteleczki i sprzętów do odciągania i przechowywania mleka z piersi.

Trzecim i czwartym punktem są drobiazgi, dzięki którym lepiej dbam o stan moich piersi : krem z lanoliną, pomadka ochronna z lanoliną, wazelina, oraz … folia spożywcza. Tez już o tym pisałam.. ale się powtórzę. Kiedy na sutki (opłukane ze śliny dziecka, bo w niej są różne substancje i bakterie uczestniczace w trawieniu. Nie od parady 15 lat temu się sterylizowało butelki. Dziś najwyraźniej się tego nie robi – mnie położna i pani od laktatora poradziły myć po prostu sprzęt w płynie do mycia naczyń.

Ta folia spożywcza. Uratowała mi zdrowie, fizyczne i psychiczne. Po karmieniu przyklejam sobie kawałek folii na opłukane i wysuszone sutki, na tę lanolinę i jak dotąd uniknęłam poranionych sutków.

Lekarstwa

Nie uniknelam natomiast drobnej komplikacji – zapchał mi się, kuleczką z tłuszczu, kanalik mlekowy (czy mleczny). Na szczęście położna szybko zareagowała (zadecydowała aby tę białą, bolesną krostę usunąć). Nie obyło się bez kremu znieczulającego i innych produktów. Piszę o tym, bo nie mogę uniknąć wzmianki o lekarstwach.

W mojej łazience i szufladzie z lekarstwami znalazło się nagle dużo nowych tubek, maści, czopków i tabletek.

Plastik jest wszędzie : te małe fiolki „serum fizjologicznego”, do mycia oczek. Mój synek, podobnie jak córka, urodzil się z niedrożnym kanałem łzowym. Ropieje mu jedno oko, bo nieczystości nie spływają przez ten kanalik do nosa kumulują się i mogą doprowadzić do zapalenia spojówki. Przeszłam przez to, u córki skończyło się operacją pod znieczuleniem (miała roczek) i zdecydowanie wole tego uniknąć z synkiem.

Sposobem jest właśnie przemywanie oczu gazą z serum fi (plastik i tony gazy i papieru), masaż kącika oczu oraz zdecydowany zakaz dotykania tego miejsca czymkolwiek a już szczególnie papierowymi chusteczkami.

Co gorsza, nowe lekarstwa są w większości testowane na zwierzętach, lub nawet składniki pochodzą od zwierząt (przykład : mityzol, maść na odparzenia, lub moje tabsy Omega 3 – gapa ja, nie zamówiłam odpowiednio wcześniej wegańskiej wersji i wzięłam co było w aptece…

Strefa intymna.

Znów ukłonił mi brak wyobraźni.

Zaplanowałam sobie używanie podpasek wielorazowych. Ha ha (zaśmiałem się demonicznie na to wspomnienie). Niestety, to co ze mnie wypływa nie jest jedynie krwią. Nawet w najgorszych koszmarach nie podejrzewałam, ze lata moich ćwiczeń mięśni Kegla w tym okresie na nic się nie przysłużą. Niestety, zdarzyła mi się wstydliwą przypadłość nietrzymania moczu, i cieszę się, ze miałam w majtkach te grubaśne podpachy. Od kilku dni mogę znów używać podpasek wielorazowych, ale z utęsknieniem czekam na seanse rehabilitacji krocza, i ufam mojej położnej, że z czasem to wszystko powróci do normy.

Ubrania

Przed przyjściem na świat synka otrzymaliśmy od koleżanek bardzo wiele ubranek po ich dzieciach. To było naprawdę bardzo miłe, i cieszę się, że te śliczne ciuszki, które miały już historię innych szczęśliwych użytkowników, są (lub już były) częścią naszej historii.

Najmniejsze rozmiary zostawiłam już w szpitalu, te ubranka, z których S. już wyrósł (jest w takim rozmiarze między 1 a 3 miesiące) zostawiłam u położnej, która tez współpracuje ze stowarzyszeniami i będzie wiedziała co z nimi zrobić. Zostało mi jeszcze dużo innych, i chętnie się nimi podzielę, jeśli jakaś mama z Lyonu się do mnie zgłosi.

Natomiast o mojej szafie napisze osobno.

Prezenty

Z ogromną radością dzielę się tą informacją. Bardzo jestem wdzięczna moim znajomym, którzy uszanowali naszą (moją?) prośbę o umiar w obdarowaniu nas. Szczególnie doceniam piękne, ręcznie robione prezenty, skarpetki, czapeczki, przytulankę. Moja pasierbica przyniosła nam książkę z CD i kołysankami z różnych stron świata – nieopakowaną 🙂 jak podkreśliła, żeby było mniej śmieci:-) to naprawdę miłe. Lubie tez prezenty praktycznie i estetyczne, od mojej Rodzinki otrzymaliśmy piękną torbę do wózka i kocyk z polskiej firmy La Millou, które poza tym ze są śliczne, sa również wykonane w Polsce, przez lokalną firmę.

***

Patrzę czasem na mojego synka z myślą, że z jednej strony każdy mały człowiek, który pojawia się na świecie w kraju cywilizowanym, jest już od pierwszych chwil zarazem konsumentem i generatorem śmieci, nawet gdy rodzice mocno chcą ten fenomen ograniczyć.

Z drugiej strony – być może, gdybym żyła w czasach sprzed silikonowych nakładek i mleka modyfikowanego (którego używała moja córka), nie mogłabym wykarmić moich dzieci, może nie dane byłoby mi zatrudnienie mamki i w ogóle nie miałabym dostępu do tego wymiaru szczęścia jakim dla mnie jest macierzyństwo..

Nie wiem.

Czasem też pojawia się lekkie poczucie winy, że mogłabym bardziej się uprzeć, postarać, ogarnąć te góry rzeczy, które niewątpliwie ułatwiają życie ale i oznaczają góry odpadów.

Ale zaraz je przeganiam.

To macierzyństwo w ogóle, nie wiem, czy to drugie dziecko czy „stuknięta czterdziestka”, jak na razie charakteryzuje się lekkością i brakiem poczucia winy, brakiem presji i małą ilością sytuacji, w których wyobrażenia odbiegałaby od rzeczywistości.

Mąż robi coś, co nie do końca mi pasuje ? Podstawą mojej dzisiejszej piramidy szczęścia jest radość , że coś robi. Ja i tak będę robić po swojemu. Mieszkanie przypomina składzik ? Trudno. Kiedy synek śpi, najczęściej śpię razem z nim. A później ogarniamy mieszkanie raz na kilka dni, razem z Mężem. Młody jeszcze się nie rozbija po kątach, te kłaki pepperowej sierści tak bardzo mi teraz nie przeszkadzają. Mamy w łazience mały kosz na śmieci, który trzeba opróżniać co dwa dni (a nie jak wcześniej, raz na miesiąc, kiedy dziewczyny miały miesiączkę ?) ? Bof, to naprawdę mały kosz łazienkowy i tak się cieszę, ze tylko co dwa dni.

A i wiem, że z czasem w tym temacie będzie tylko lepiej

Początek Mlecznej Drogii

“Zbiegną się wreszcie tory sieroce naszych dwóch planet”, mojej i karmienia piersią?

Powiedzmy, że jak na razie poruszamy się w dobrym kierunku.

Skoro przeżyłam “pompowanie” na sucho (!)… ja wiem, wszyscy powtarzają, ze tego colostrum nie ma zbyt wiele, kilka kropel… kilka kropel, dosłownie, na cały weekend.

Skoro przeżyłam “montée du lait”, czyli nasz swojski nawał mleczny …

To teraz jeszcze kilkanaście dni “stabilizacji” i będzie Ok.

Chciałabym podzielić się z Wami (tzn osobami zainteresowanymi kp) kilkoma refleksjami z tego okresu. Oto co “miałam”/”mam” do dyspozycji i za co dziękuję:

1. Psiapsiółki, koleżanki i inne Dobre Dusze. No i mój Mąż. Bez Was i Waszego wsparcia, moje Drogie, mój Drogi, pewnie bym wymiękła w tych pierwszych godzinach pompowania, kiedy mały ssał “na pusto”. Płakałam z bólu, ale Wy pocieszałyście, że to tylko zły moment do przetrzymania. Dawałyście dobre rady (testowałam i wciąż je testuję !) i podtrzymywałyście na duchu. Dobro wraca i na pewno do Was wróci ❤️

Jakże ważne jest być otoczoną życzliwymi ludźmi – tak fizycznie ale również odczuwać dobre intencje, troskę i zrozumienie.

Dziękuję.

2. Po każdym przystawieniu do piersi, nakładam na sutki lanoline – może być krem, może być stick do ust (testowałam oba rozwiązania, oba działają) . Może też być po prostu wazelina. Następnie, na sutki przyklejam kawałek przezroczystej folii spożywczej. Ja wiem – to mało zero waste, i o tym wymiarze wczesnego macierzyństwa też napiszę przy okazji pieluszek 🙂

Ale dzięki temu mykowi mam sutki całe i zdrowe, bez ranek. A synek potrafi tak zacisnąć swoje dziąsełka, ze czasem aż krew poleci.

Kiedy nakładamy taką tłustą warstwę ochronną na sutki i na to przyklejamy folię spożywczą, tworzy się coś w rodzaju plastra na odciski. Drogie panie, jeśli miałyście kiedyś zdartą piętę i ratowaliście się grubym plastrem od sholla, to wiecie o czym mówię.

Ps. Ważny detal. Jak może pamiętamy, proces trawienia zaczyna się już w ustach, dzięki ślinie, która tez zawiera swoją florę bakteryjną. Dlatego po karmieniu a przed nałożeniem lanoliny i folii, dobrze jest przemyć piersi lub wilgotną szmatką zetrzeć ślady śliny z sutków.

3. Kiedy mam bardzo dużo pokarmu i napuchnięte boleśnie piersi, a pod ręką nie mam laktatora (wybieramy się do rodziny na kolację, a tu nagle taki przypływ pokarmu) – można wleźć rodzinie pod gorący prysznic, zrozumieją. Ale łatwiej jest poprosić o szklankę bardzo cieplej wody i zamknąć się w łazience na kilka minut.

Zanurzamy pierś, a raczej jej kawałek 😉 w szklance, tak, by się nieco zassała. Następnie delikatnie masujemy pierś. Mleko wypływa bardzo bezbolesnie i szybko, pierś się rozluźnia a my z uśmiechem możemy wrócić do stołu dokończyć deser;-)

Ten biały osad na dnie szklanki to właśnie mleko

4. Laktator. Jakże jestem wdzięczna francuskiemu systemowi, w którym można sobie laktator elektryczny po prostu wypożyczyć “na okres karmienia piersią”. Kosztuje to 12,90€ na tydzień i zwracane jest w 100% przez Securité Sociale. Przytulałam się do. Iego często pierwszego dnia, teraz coraz rzadziej, 2 razy dziennie, po 5-10 min, ot, żeby podtrzymać poziom laktacji, gdy dłużej śpi, żeby sobie odciągnąć na zapas trochę pokarmu itp.

5. Pojemnik do robienia kostek lodu. To tu wlewam te kilka kropel mleka, które sobie odciągam. Mrożę je w tym zamkniętym pojemniku, a później wsypuję do woreczka strunowego. Można następnie rozmrozić dokładnie takie ilości, jakich potrzebujemy. Mieszamy też mleko o rożnej kompozycji, bo ściągnięte rano lub wieczorem, po zjedzeniu buraczków lub szpinaku 😉

View this post on Instagram

Taka podpowiedź dla karmiących matek. Jeśli korzystacie z laktatora, żeby uregulować nieco napięcie w piersiach, i mrozicie mleko : może Wam się przyda taki myk 🙂 Do mrożenia mleka używam foremek do kostek lodów. Odciagam 2 x dziennie małe ilości, na koniec karmienia, lub między karmieniami. Przelewam to do foremki – ta, którą mam jest idealna : wlewam przez dziurkę w wieczku, przechylam, by spłynęło do niższych kompartymentów, zamykam wieczko i do zamrażalnika. Później przesypuje te mleczne kostki lodów do woreczka strunowego. Ładnie się mieszają, te mleczka z porannego i wieczornego karmienia, o różnych kompozycjach i wartościach, bo przecież jem ciagle coś nowego. No i to dość praktyczne, bo mogę rozmrozić dokładnie takie ilości, jak trzeba (a nie cały woreczek na przykład 😉) #kp #karmieniepiersią #myk #breastfeeding #allaitement #jakmrozićmleko #mlecznekostkilodu #podpowiedź #tipsdlakarmiącychmatek

A post shared by Baba Joga (@chatkababyjogi) on

6. Nakładka silikonowa. Naprawdę jej nie chciałam. Popłakałam się nawet, ze muszę jej używać. Bo wpadła mi do głowy myśl, ze oto jakbym była “gorszego sortu”. Czterdzieści lat na karku i takie bzdury w głowie. Zrzucam to na hormony. Przejdę do rzeczy. Moje nawet nie płaskie – wklęsłe ! – sutki nie reagują na stymulację. Wychylają się jakies pół centymetra i koniec.

Zatem : od początku używamy nakładek i z każdym dniem widzę, ze jedyną niedogodnością jest posiadanie zawsze przy sobie jednej nakładki, żeby można było to dziecię nakarmić.

Zdarzyło mi się pojechać na pogotowie z moją nastolatką. Spędziliśmy tam 3 godziny. Mąż z synkiem zostali w domu i siłą rzeczy trzeba było sięgnąć do zamrożonych rezerw. I wiecie co? Chyba wszyscy byliśmy zadowoleni. Córka – bo odkleiła się od S. dla niej. Mąż, bo podobało mu się podanie butelki synkowi. Stasiu, bo najwyraźniej nie dostrzegł różnicy : tu silikon i tu silikon, i kiedy wróciłam, bez ceregieli wssał się w pierś. No i ja : bo to wszystko się kręci w pewnego rodzaju ekosystemie, bo nie mam odpowiedzialności wyłącznej i możemy, w razie potrzeby, bezboleśnie poradzić sobie inaczej.

Moje piersi spełniają swoją funkcję, produkują mleczko w ilości wystarczającej do karmienia mojego synka (ładnie przybiera na wadze, już w dziesiątym dniu przekroczył wagę urodzeniową) i o to tak naprawdę przecież mi chodziło.

No właśnie.

Pierwszej nocy, jeszcze w szpitalu, gdy Mąż poszedł już do domu a ja wpatrywałam się w ten nasz mały cud, stanęła mi przed oczami piramidka. Piramidka hierarchii. O co chodzi w tym macierzyństwie? O co chodzi tym razem? No i powiedzmy, że piramidek ukazało mi się więcej, ale każda odnosiła się do innego okresu życia tego naszego cudu. Mentalnie zasłoniłam wszystkie, które nie wiązały się z codziennością, z tu i teraz. I na szczycie tej, która się ostała było Zdrowie. Pod nim : Harmonijna Rodzina. Niżej jeszcze : Karmienie Piersią. A dopiero pod tym chmurka wartości, które są mi szczególnie bliskie: wychowanie w poszanowaniu natury i trosce o środowisko (w tym cały rozdział o zero waste), mój weganizm i hipotetyczne problemy związane z żywieniem moim i brzdąca, czy uda mi się nauczyć go języka polskiego? I inne takie historie, jak widzicie, odbiegające od uniwersaliów, którymi są Zdrowie i Harmonia w rodzinie.

Kiedy usiądę i przeanalizuję moje poczucie klęski, stare sprzed piętnastu lat, widzę tu jakiś kompleks Madonny. Między innymi, oczywiście. No nie udało mi się karmić córki (dziś już wiem, że to był ten sam problem sutków…) ale przecież odciągałam swoje mleko, jak dojna krowa, elektrycznym laktatroem przez 4 miesiące ! Przecież znów chodziło o to samo : dostarczyć dziecku, w miarę możliwości, jak najwiecej tych elementów, które posiada mleko matki.

A czy dziecko ssie instynktownie, czy potrzebuje gadżetów w postaci silikonowych nakładek lub laktatora do odciągania mleka? Cóż. Robię dokładnie tyle co mogę. I tym razem nie daję się wciągnąć w pułapkę poczucia winy, poczucia bycia “gorszą matką” bo “co to za matka, co nie potrafi” czegoś tam…

I nawet gdybym nie mogła znów karmić piersią i poddawałabym mleko modyfikowane – to poczucie winy zostawiłabym i tak za drzwiami. Bo czym w perspektywie życia jest epizod pod tytułem “kp” czy “mm”?

Ach. Na koniec : dziewczyny na wegańskiej diecie. Nie bójcie się. Jeśli przez cała ciążę komponowałyście ładnie posiłki, brałyście B12 i Omega3 (ewentualnie żelazo, magnez i vit C w bonusie) – możecie podziękować za troskę wszystkim “życzliwym”, którzy Wam powiedzą : ty egoistko, myślisz o sobie a nie o zdrowiu dziecka, zjadłabyś kotleta i dała “aminokwasow/białka zwierzęcego/coś tam”. Pewnie ze możecie, jeśli macie na to ochotę.

Po tym co jadłam w szpitalu jestem już na zawsze przekonana, że dieta matki karmiącej nie istnieje (to były jakieś porcje głodowe…) .

Teraz zdarzają się dni, gdy mam wrażenie, ze mleka jest mniej, gdy synek je częściej i dłużej, a mnie w głowie włączają się głupie myśli, że zaraz nie będę miała w piersiach nic.

Nie wiem. Być może tak się stanie. Ale póki co – po prostu cieszę się tym, co jest.

Wspomnienia z pobytu w szpitalu Croix Rousse

A wszystko zaczęło się w chwili, kiedy otrzymałam od Męża esa o treści :
“Tu są te twoje dziury w ścianach, nawet zainstalowałem haczyki”.


Bo prosiłam go od tygodni, ba, wierciłam mu dziurę w brzuchu, żeby je wywiercił w pokoju Stasia, bo chce zamontować karuzelę Munari nad miejscem do zabawy.

Zostałam przyjęta do szpitala publicznego na Croix Rousse w czwartek wieczorem, po wizycie, na której zasygnalizowałam, że mniej czuję ruchy dziecka.

Kiedy w piątek rano przeczytałam, że oto są te moje dziury, poczułam pierwsze konkretne skurcze. A przecież pani położna, która mi aplikowała 30 minut wcześniej żel z prostaglandynami (dzięki ag za sprecyzowanie :)) zapowiedziała, że za 2 godziny popatrzymy jak się sytuacja rozwija.
Tymczasem rozwinęła się tak, że nagle przyszło do pokoju więcej osób popatrzeć na parabole , ponoć były książkowe, a kiedy tylko Mąż dotarł do szpitala, znaleziono nam salę porodową dwa piętra wyżej.

Tam przyszła ekipa znieczuleniowców i wyprosili z sali Męża. Ekipa to pani pielęgniarka i anestezjolog-stażysta. I tak sobie przy mnie rozmawiają, „że nie rozumiem dlaczego Martine nie pozwala stażystom robić peridurale, przecież jakoś kiedyś musicie się nauczyć”. Pięknie myślę sobie, proszę, można uczyć się na mnie. “Proszę pani, podczas trwania skurczy nie możemy kłuć, więc proszę mówić kiedy nie ma skurczy”. Nie wiem, chyba teraz nie ma, pan wyciąga te igłę, ja odwracam wzrok, znowu nadciąga ból… i tak „zastrzyk w kręgosłup” robił mi na raty ( bo skurcze były praktycznie jeden za drugim) pan, który sobie żartował : „proszę korzystać z ostatnich momentów bólu”.
Między sobą rozmawiali o szpitalnych ploteczkach „ my tak sobie tu obmawiamy kolegów, ale pamiętamy o pani, proszę się nie przejmować”.
W odpowiedzi usłyszeli mało grzeczne „ je m’en fous”.

Po znieczuleniu faktycznie przestałam odczuwać ból. Mąż wrócił do sali, siedział i komentował monitoring : “ooo, tu masz taki potężny skurcz teraz, o trwa skubany, o następny …”. Czym mnie widocznie znudził bo zasnęłam. Czasem słyszałam “maszynę, która robi ping” , Męża który się pyta “czy to normalne, że ona śpi”. Spałam tak sobie aż obudził mnie the skurcz. To kłamca z tego stażysty, pomyślałam i zgodnie z zaleceniami (jeśli boli to proszę dzwonić) wezwałam położną. Zajrzała mi między nogi, zawołała koleżankę, rozstawiła stół i 13 minut później Staś był już po naszej stronie świata.
Byliśmy w szoku, ze tak szybko. Przygotowałam się na godzinę – dwie parcia.
A tu bum. Położna mnie pochwaliła : No naprawdę dobrze pani parła !

Bo skorzystałam z tipsów od mojej położnej “z miasta” :

  • podczas skurczy buczałam sobie (bo żadnym śpiewem przedporodowym, bądźmy szczerzy, tego nazwać nie można) mmmm, baaaaa itd
  • Kiedy położna mówi : “przyj”, to przyj jakbyś chciała zrobić dwójeczkę, a dodatkowo podbródek do piersi, wstrzymaj na początku powietrze i “wciagnij” górę brzucha. To może skomplikowanie brzmi ale w moim przypadku było dość skuteczne.
  • Zapomnij o wstydzie (znów dwójeczka,jesli wiesz o czym mowie… Położne nie takie rzeczy widziały…)

Stasiu wyszedł tak szybko, ze chyba nawet on był zdziwiony.
Oczywiście ze się popłakałam. Ze szczęścia. Trochę z żalu? że to już?
Był taki moment, że zsiniały zwisał z ramion położnej, była cisza zamiast krzyku a ja zamarłam. Wynieśli go z sali, ja wydalałam łożysko a położna mi mówiła : słyszy pani? To pani syn krzyczy. Odessano mu te zalegające gluty i już było dobrze.

Kiedy byłam już zszyta, Stasiu znalazł się przy mojej piersi.
I tu zonk. Położna spojrzała na moje piersi i przyniosła silikonową nakładkę.
Ale ja nie chcę tego (w sensie – chce naturalnie, przecież !)
Położna spokojnie : sugeruję żeby zacząć z nakładką.
Mąż, mniej spokojnie : bierz tę nakładkę !

Miałam na tyle przytomności umysłu, żeby posłuchać męża i położnej.
I bardzo Mężowi dziękuje za to, źe naciskał bo dzięki temu zaczęła się nasza – Stasiowa i moja – droga mleczna, o której też Wam napiszę

Po niecałych dwóch godzinach zabrano nas do naszego pokoju. Był niezły tłok na porodówce i ze tak powiem, trzeba było zrobić miejsce dla następnej rodzącej.

Miałam dużo szczęścia bo był wolny pokój jednoosobowy. Większość jest jedynek, ale kiedy porodówka jest przepełniona, można trafić na dwójki.
W porównaniu z moimi wspomnieniami sprzed 15 lat, nie rodziłam wówczas w szpitalu St Luc-St Joseph, ale raczej w hotelu pięciogwiazdkowym. Na oddziale Maternité B szpitala Croix Rousse nie bylo luksusów na przykład w postaci klimy, ale i tak było bardzo komfortowo.

Pokoik

Łazienka

Mini-łazienka do przebierania dziecka

Ale przede wszystkim, prawdziwym skarbem tego szpitala jest jego personel. Oczywiście, jest to duży szpital i ekipy są raczej liczne, zdarzyły się dwie czy trzy osoby bardziej zmęczone lub mniej profesjonalne, ale ogólnie jestem pod dużym wrażeniem.
Panie były po prostu kochane, bardzo wyrozumiałe i uśmiechnięte. I znów, każda miała swoje zdanie dotyczące karmienia, wiec sobie brałam te rady i odkładałam do szufladki “kp” a robiłam tak jak w danym momencie czułam. Panie były bardzo zabiegane (podobnie chyba jak w Polsce, kładzie sie duży nacisk na rentowność szpitali i robi cięcia personalne. Do tego trwa w Lyonie pelnia sezonu urlopowego…). Panie prosiły, żeby w razie potrzeby zadzwonić pod konkretny numer raczej niż naciskać przycisk “urgence”, bo ten drugi jest zarezerwowany na prawdziwe wypadki. Ponoć sie zdarzają, 3-4 razy w miesiącu, gdy na przykład zmęczona mama zaśnie z noworodkiem na szpitalnym łóżku, a ten jej wypadnie z ramion.

W nocy pielegniarka i położna przychodzily na wizyty kontrolne (mierzyły Stasiowi temperaturę),a robiły to bardzo dyskretnie, czasem nawet sie nie budziłam. Pierwszej nocy zapytały mnie czy chce, by go zabrały na kilka godzin, do kolejnego karmienia. Kiedy im powiedziałam, ze boje sie, ze bedzie plakal i że dadzą mu mleko modyfikowane, spojrzały na mnie jak na wariatke : “przeciez nie dokarmiamy dzieci a już szczególnie bez wyraźnej prośby ze strony rodziców lub gdy dziecko ma jakiś problem… “Ich przyjemny sposób bycia naprawde umilil mi pobyt w szpitalu.

Kąpiel noworodków zalecana jest (teraz) raz na dwa dni, my w sumie zrobiliśmy ja tylko raz w szpitalu.

Jestem bardzo wdzięczna moim znajomym , którzy wbrew francuskim obyczajom, uszanowali moja prosbe i nie przyszli z wizyta do szpitala.
Ja w ogóle nie rozumiem, po co ludzie przychodzą w odwiedziny na porodówkę. Do szpitala, gdy ktoś jest chory – to inna sprawa. Ale tu ? Matki leża z krwawiącym kroczem, z obolałymi piersiami, ledwo sie ruszają bo szwy lub hemoroidy, co jakiś czas wpada położna lub pielęgniarka obczaić co z tobą lub dzieckiem – a tu ciągle wycieczka.

Do nas przyszli tylko Teściowie, późnym popołudniem, na kwadrans, i moja pasierbica (która bardzo miło zareagowała na Stasia).

Spędziliśmy dzięki temu, jeśli mozna tak powiedziec, trzy piękne dni w tym szpitalnym pokoju. Mogłam dużo pospać i naprawde – relatywnie- dużo odpocząć. Maz czuwal nade mna i Stasiem.

I to jest ta kolejna niespodzianka dla mnie. Mój Mąż pokazał mi zupełnie nieznane dotąd oblicze siebie. Bez mrugnięcia okiem biegał robić malutkie zakupy (a to do apteki po nakładki silikonowe na sutki, a to po krem z lanolina, a to po pizze). Na punkcie Stasia zupełnie oszalał, nie wypuszczał go z ramion, chodził go przebierać itp. (i ten stan trwa do dzisiaj)
Przychodził rano o 9h i wychodził wieczorem koło 23h, siedział z nami, nawet kiedy nie było absolutnie nic do robienia, a wiem, jakie to dla niego bylo ciężkie, nie pracować 😉

Wyszliśmy ze szpitala w poniedzialek po poludniu. W szpitalu jest jeden pediatra na 3 oddziały porodówki, w niedziele nie ma wyjsc, wiec w poniedzialek wypuszczano 25 noworodków i powoli dochodziłam do granic cierpliwości.

Tego dnia założyliśmy Stasiowi ubranko po jego tacie (kaftanik, wiązany na plecach) i patrzyliśmy z jaką czułością i wprawą troszke starsza pani położna mu je wiązała. Nagle powiedziała : “Takich ubranek juz się dziś nie robi. A popularne dzisiaj body ma we Francji dokładnie 28 lat. Bo kiedy moja córka sie urodziła, to moja położna jej ofiarowała taką nowość w prezencie…”

Pobyt w tym szpitalu będę wspominała bardzo mile. Mam dużo szacunku dla kobiet, które decydują się na poród w domu, na pewno to piękne wydarzenie. Ja jednak cieszę się, ze mogłam przeżyć ten poród w takich warunkach i atmosferze, które pozostawiają tak pozytywne wrażenia.

Wczoraj poszliśmy na spacer po mieście szukać jakiegoś symbolicznego prezentu. Kupilismy 3 pudelka “macaron” – (to sa takie pyszne ciasteczka, z których ponoć Francja słynie). Pojechałam później do szpitala, zostawiłam 2 pudełka dla pań z dziennej i nocnej zmiany a trzecie pudełko było dla położnej, która przyjmowala moj porod.

A teraz najlepsze : moja położna “z miasta” pojechała na urlop. Przysłała mi dziś na wizytę w domu (Prado , cos w rodzaju wizyty położnej środowiskowej) zastępcę. Wchodzi zatem pani i mówi po chwili: bardzo sie cieszę, że panią widzę, bo to ja przyjmowałam w szpitalu poród pani synka!.
Wiecie, mieszkam w dużym mieście, położnych tzw liberale jest u nas bez liku. A tu taka piękna niespodzianka…

To prawie bajkowy koniec tej opowiastki, zamknęła sie klamra tego pierwszego tygodnia Razem.

Napisałam ostatnio na stronie Chatki : jestem przeszczęśliwa i chętnie na tej chmurce szczęścia, mimo potwornego zmęczenia i bólu (ciagle coś boli;-)) sobie jeszcze posiedzę.

Kiedy nastoletnie dziecko wyprowadzi się z domu

Kiedy nastoletnie dziecko wyprowadzi się z domu…

… to zapada cisza.

Nie do końca jest to długo wyczekiwane (jak w przypadku starszego potomstwa, potocznie zwanego Tanguy, od francuskiej komedii obyczajowej o pokoleniu dorosłych dzieci, które zostają w domu do trzydziestki) „No kiedy ono wreszcie rozwinie swoje skrzydła?”.

Cisza. Bałagan w pokoju. Wśród innych pytań, takie banalne „co teraz zrobić z tymi rzeczami” ?

Zeszyty szkolne, playmobile, zapomniane ubrania.

Niewątpliwie, są pewnie strony pozytywne : Czytaj dalej Kiedy nastoletnie dziecko wyprowadzi się z domu

Tubka z maścią miłości

Z wizyty u psychologa wyniosłam jedną radę : „proszę używać tuby z maścią miłości”.

Psycholog, lekarz od duszy. Bardzo potrzebowałam tego seansu.

Nastolatka w pełni kryzysu, mąż nagle porwany przez pracę, moja praca, która zeszła na plan ostatni, w domu niekończące się zalanie, rozgardiasz nie do opanowania, plany sprzedaży mieszkania i kupna domu posypały się jak domki z kart… Właściwie tylko – jak dotąd – wciąż zdrowa ciąża trzyma mnie w bańce ochronnej

No i ta rada o „tubce maści miłości” była rewelacyjna. Czytaj dalej Tubka z maścią miłości

Siódmy (i pół)

Moja apka poinformowała mnie, ze oto dziś zaczyna się 30 tydzień ciąży, czyli siódmy (i pół) miesiac ciazy, spieszę zatem by podzielić się kilkoma wspominkami z tego okresu. Może kiedyś wydrukuje sobie tego bloga i będę czytac do poduszki, powiedzmy za 15 lat… to takie wówczas miałam problemy ? sobie westchnę 🙂

Ciężarna czterdziestolatka

Czytaj dalej Siódmy (i pół)

Szósty

Szósty miesiąc ciąży to mi się już dawno skończył, ale po kolei.

Najbardziej intensywnym zajęciem jest akurat zawierucha związana z miejscem do mieszkania dla naszej ulegającej wymianie członków, że tak powiem, rodzinie. Czytaj dalej Szósty

Nie kupuję kolorowych pisemek dla młodych mam

Dawno temu przyłapałam sie na tym, jak nie kupiłam “fit-pisma”.  A dzisiaj chciałabym Wam napisać, dlaczego nie kupuję kolorowych pisemek dla młodych mam. Nie, wcale nie dlatego,  że skończyłam 40 lat 🙂

Tego typu pisemko może się u mnie znaleźć tylko w dwóch przypadkach : przyniesie mi je Mąż (kiedyś rozmawialiśmy o tiny-houses i przyniósł mi pismo o życiu w kamperze i drugie o mieszkaniu na jachcie…), albo przyjdzie pocztą.  Nie wiem jak jest w miejscach w których Wy mieszkacie, u mnie w skrzynce, odkąd zaczęłam 6 miesiąc ciąży cudownie zaczęły pojawiać się reklamy wszystkiego co jest “niezbędne” przyszłym rodzicom. Zastanawiam się, kto tu handluje moimi danymi,  Secu, Caf czy La Poste ? … Czytaj dalej Nie kupuję kolorowych pisemek dla młodych mam

O kobiecych kręgach inaczej i gdzie indziej

Dzień dobry w Poniedziałek.

Czy chcecie poczytać o kobiecych kręgach,  seksualności, tantrze i celebrowaniu kobiecości ?
Pozwólcie mi dziś, zamiast nowego bilecika, polecić Wam mój gościnny wpis dla portalu Klubu Polek.

http://klubpolek.pl/kregi-kobiet-tantra-i-celebrowanie-kobiecosci/

Milego dnia 🙂

Porady od mojej francuskiej położnej. Walizka na porodówkę

Obiecuje, ten blog kiedyś wróci do równowagi. Póki co , dajcie sie ponieść mojemu szaleństwu i przeczytajcie porady od mojej francuskiej położnej, która mówiła o tym, jak ma wyglądać walizka na porodówkę. I z radością przeczytam Wasze sugestie, bo i ja i Wy wiecie, że wiecie lepiej 🙂

Do każdego Wielkiego Wydarzenia teraz już lubię się przygotować, mam ochotę celebrować zarówno koniec ciąży jak i urodziny synka. Wbrew pozorom, dla mnie są to dwie różne sprawy, biorąc pod uwagę ile się na tę ciążę naczekałam, i mój wiek, który nie pozwala mi już powiedzieć : a, następnym razem zrobię to inaczej… Czytaj dalej Porady od mojej francuskiej położnej. Walizka na porodówkę

Piąty

Piąty miesiąc ciąży. Tyję w oczach. Specjalnie mnie to nie martwi, ale ten celulitis na założonej noga na nodze wcale mnie również nie cieszy.

Im bliżej lata, tym mniej potrafię wyobrazić sobie, jak to będzie, kiedy nasz chłopczyk będzie z nami. Czytaj dalej Piąty

O szczepieniach (we Francji)

Z jednej strony zastanawiam sie, czy kobietom w ciąży nie powinno sie jakoś ograniczyć dostępu do internetu ? Oczywiście, zaraz sobie odpowiadam, że przecież bez tych kobiecych grup i tak byśmy oszalały z niepewności i obaw przed wszystkim, ale jeśli zachowamy resztki przytomności, na przykład : zasada : “sprawdzaj informacje najbliżej źródła”, to faktycznie, czegoś konkretnego jednak mozna sie dowiedziec.

Bo żeby podjąć decyzje o szczepieniu lub nieszczepieniu dzieci,to trzeba to zrobić z głową, będąc w pełni świadomymi konsekwencji.

Ten bilecik jest długi (i być może nudny) zatem uporządkowałam go następująco :

  1. Jakie szczepienia sa obowiązujące we Francji dla dzieci urodzonych tutaj, po 1 stycznia 2018 roku?
  2. Lista znanych mi szczepionek (nazwy komercyjne)
  3. Gdzie szukać informacji o składzie szczepionek, działaniom niepożądanym itp
  4. Kalendarz szczepień
  5. Dwa obozy, za i przeciw
  6. Czy zdecyduje sie zaszczepić mojego synka ? (Długaśne :))

Czytaj dalej O szczepieniach (we Francji)

Kobiety w Akcji

Wracam z wieczoru rozdania nagród dla 7 kobiet, które promują biznes i edukację w naszym pięknym Regionie, Rhône-Alpes.

To był tak pozytywny wieczór, że wciąż jestem na haju 🙂

Tyle kobiet, tyle pięknych historii odwagi.

Odwagi powiedzieć „dobra, zmieniam to”.

Odwagi znaleźć niekonwencjonalne ścieżki nowej kariery.

Upaść i wstać.

Godzić życie Matki, Żony i Poszukiwaczki Przygód Zawodowych.

https://chatkababyjogi.pl/wp-content/uploads/2018/03/img_3921.mov

Czytaj dalej Kobiety w Akcji

Kobieca sprawa ?

Dziś rano na monitorze USG ukazała sie oczom naszym, to znaczy moim i pani doktor,  para pięknych klejnotów między udami mojego dzieciaczka. Będę miała syna i bardzo sie z tego cieszę, chociaż zaczynam mieć obawy, czy sobie poradzę, bo jednak muszelka to znajoma sprawa, a siurki znam tylko w wersji dojrzałej. To wszystko nabiera coraz więcej ciała, że tak to ujmę i zaczynam nawet myśleć o porodzie. W związku z tym,  mam do Was takie pytanie : Czy uważacie, że mężczyzna powinien być obecny przy porodzie ?  Czytaj dalej Kobieca sprawa ?

O jednym ze źródeł wstydu

Bilecik o pozbywaniu się kompleksów w łóżku miał bardzo ciekawy odzew. Otrzymałam kilka mejli od osób, które sugerowały kolejne tematy (które można podciągnąć pod sypialnie, jak na przykład „o zazdrości w związku ” – bardzo mi sie podoba!  ). W ogóle, mam nadzieję, ze ktos tam odwazyl sie jednak rozebrać przed partnerem, albo chociaz spojrzec w lustro i powiedzieć sobie ” niezła ze mnie laseczka! Ale ja chciałabym najpierw rozwinąć wątek „skąd się biorą kompleksy i zahamowania” i wrócić do dzieciństwa i to tutaj szukać źródeł problemów.  Bo jednym ze źródeł jest wstyd a jednym ze źródeł wstydu mogą byc zdarzenia, ktorych bylismy ofiara…  Chciałabym napisać o tym więcej, a na końcu odesłać zainteresowane osoby do kilku stowarzyszeń i  organizacji – tu we Francji (bo w Polsce nie znam).

W poprzednim bileciku wspomniałam, że w moim odczuciu golenie sobie krocza, tzw „epilacja integralna” jest naruszeniem mojej kobiecości, mojej strefy intymnej, i jeżeli partner wymagałby tego ode mnie a nawet jeśli sama miałabym taki wymóg wobec siebie, w moim odczuciu zatem ociera się nieco o fantazje praktycznie pedofilskie, jakkolwiek by to nie zabrzmiało. Czytaj dalej O jednym ze źródeł wstydu

Jak pozbyć się kompleksów w łóżku ?

Jak pozbyć się kompleksów w łóżku ?

Ten tekst powstał dzięki inspirującym dyskusjom z pewnymi ważnymi dla mnie kobietami. Bo codziennie sie wzajemnie skarżymy na siebie, na nasze kompleksy, i tylko z boku widać, jak bardzo utrudniają nam one życie. Pozwalam sobie się wymądrzać, bo też byłam w tych miejscach, i dlatego, że dzięki spotkaniom w Kobiecych Kręgach oraz dzięki Tantrze – dużo rzeczy już znalazło dobre miejsce w mojej głowie, szczególnie jesli chodzi o seksualność.

Zatem, aby pozbyć sie kompleksów w łożku, , najpierw zastanówmy sie, skąd one się tam wzięły. Otóż kompleksy wkładamy sobie do głowy same.  Czytaj dalej Jak pozbyć się kompleksów w łóżku ?

Trzeci

Lekarz i usg wiedza swoja, a ja wiem swoje – kochany Pamiętniku, oto skończył się trzeci miesiąc ciąży. I oto najważniejsze fakty z tego miesiąca:

  • okołobrzuszkowe
  • okołonastolatkowe
  • okołomezowe
  • okołopracowe
  • i inne refleksje
    Czytaj dalej Trzeci

Wtedy i dziś

Pisałam wówczas pamiętnik.

***

Najwyrazniej w marcu 2003 miałam już “papiery” (był to rok przed wejściem Polski do Unii, trzeba wówczas było mieć Carte de Séjour) bo mogłam – nareszcie – pracować legalnie.

“Witaj Maleństwo,

Jestem zmęczona, wróciłam z pracy. Ładuję towar na półki hipermarketu w Saint Quentin… Czytaj dalej Wtedy i dziś

Drugi

Jakby tego wszystkiego mi było mało, to jeszcze nachodzą mnie głupie myśli. Za dwa tygodnie mam wizytę u lekarza. To TA wizyta, „przed końcem pierwszego trymestru”.

We Francji sprawa wygląda następująco. Kobiecie w ciąży przysługują specjalne prawa (w pracy, ubezpieczenie socjalne i medyczne) od momentu otrzymania „papierka”, że tak oto, kończy ona pierwszy trymestr ciąży. Czytaj dalej Drugi

Czterdziestoletnia. Matka nastolatki. Weganka. I do tego…

I do tego w ciąży.
Dziś są moje urodziny.
Miałam sobie podarować dziarę, ale ponieważ odkryłam, że jestem w ciąży, dziara poczeka.

Kiedy poroniłam z końcem lata, coś sie we mnie skonczyło. Chyba oczekiwanie i nadzieje, ktorych się  trzymałam tak kurczowo. Życie potoczyło sie dalej. Bomba atomowa spuszczona na moje patchworki przez moja pasierbicę.  Dużo podróży służbowych. Cały trzymiesięczny cykl Kręgu Kobiet,  tantry dla kobiet. Na pierwszym Kręgu użalałam sie nad soba – odchodzą ode mnie, lub zamierzają odejść, bliscy mi ludzie – córki, poczęte dziecko. Na drugim, cieszylam sie, z  wróciłam do tego mojego Czerwonego Namiotu, z czterdziestoma kobietami na różnym etapie życia. Część już po menopauzie, część wlasnie miesiączkująca, część w innych Porach Roku miesięcznego cyklu. To wspaniałe uczucie, być pośród czterdziestu kobiet, z których każda może coś od siebie dać – ciepło, wyrozumiałość, doświadczenie, coś dla siebie przyjąć : radość życia, sile, współczucie. Trzeci weekend przespalam. Czułam sie, po raz kolejny w życiu – uprzywilejowana, i to jest wlasciwe slowo. Otrzymałam wówczas od tych kobiet tyle ciepłych atencji, ze powinno wystarczyć na całe 9 miesięcy. 

Właściwie nie powinnam jeszcze w ogóle o tym mówić, jeśli te osławione 3 miesiące nie miną. (nie ma sensu jeszcze mi gratulować) . Czytaj dalej Czterdziestoletnia. Matka nastolatki. Weganka. I do tego…

Znudzona i Genialna ?

Kiedyś na fb pisałam Wam o ciekawym podcaście, Note to Self.

Słucham go z dużym zainteresowaniem. Szczególnie trafiły do mnie odcinki o eksperymencie społecznym, który zaproponowała pani Manoush Zomorodi: Bored and Brillant, czyli Znudzona i Genialna. Tutaj jest lista niektórych odcinków, na stronie znajduje sie również promocja ksiazki, ktora powstala na podstawie tego eksperymentu.
Bored and Brilliant : http://www.wnyc.org/series/bored-and-brilliant

Takie czasy, że aby odkleić się od telefonu (z komputerem jest prościej) trzeba zaraz jakieś Challenge czynić, a pozniej mozna o tym posluchac: http://www.wnyc.org/story/bored-and-brilliant-stories/

Czytaj dalej Znudzona i Genialna ?

Lepiej zapobiegać niż leczyć

Wzięłam tydzień wolnego od pracy.

Zaczyna się w poniedziałek.

Można by pomyśleć, że kiedy pracuje się w Home Office (czyli biuro ma się w domu) to tak jakby było się na wakacjach. W przerwie można powiesić pranie lub wyprowadzić psa. Łatwo wówczas zatrzeć granicę między pracą a prywatnością, a wówczas zaczynają się Gwiezdne Wojny, Przenikanie Światów i inne bzdury.

Czy nie szkoda mi brać cenne wolne dni po to by zostać w domu?

Lepiej zapobiegać, niż leczyć. Czytaj dalej Lepiej zapobiegać niż leczyć

Czy umiesz twerkować, mamo ?

Ja i moja córka żyjemy na różnych planetach.

Ja sama żyje na innej planecie, innej niż ta, na której żyłam będąc nastolatką. No i przyznaję, często mam wrażenie, że na innej niż współcześni mi czterdziestolatkowie. “Zbiegną sie czasem tory sieroce naszych dwóch planet”…  u mnie zdarza sie to aktualnie co wieczór przed ekranem telewizora, na którym puszczamy sobie – wydzielamy sobie- po jednym odcinku serialu Once Upon a Time.  Czytaj dalej Czy umiesz twerkować, mamo ?

Tanrtyczna podróż poślubna

Kiedy zamknę oczy i wyszepczę „podróż poślubna”moje pierwsze myśli biegna ku wyspom. Seszele. Bora-Bora. Hawaje. Widzę wówczas młode, szaleńczo zakochane pary, które w związek małżeński dopiero wchodzą. Widzę spacery o zachodzie słońca, romantyczne kolacje, radosne kąpiele. No i dużo miłości.

W naszą podróż poślubną wybraliśmy się do Drôme – jest to region Francji położony na południe od Lyonu i na północ od Awinionu, na wschód od Rodanu, naprzeciwko Ardeche. Półtorej godziny drogi od domu.

Tantra jest jedną ze scieżek rozwoju osobistego (nadmienię, bo polska Ciocia Wikipedia wypisuje takie bzdury, że czytać się tego nie da), łączy ciało, kobiecość i męskość z duchowością. I dlatego postanowiliśmy kilka miesięcy temu, że nasza podróż poślubna będzie właśnie tantryczna, bo podróżować będziemy nie tylko po francuskiej prowincji, ale przede wszystkim w głąb siebie i razem. Czytaj dalej Tanrtyczna podróż poślubna

Wieczór panieński. Weekend z jogą

Jaka panna młoda, ehkm, ehkm, takie imprezy wokoło.

Mój wieczór panieński.

W tym roku skończę 40 lat i przymiotnik „ młoda” może być różnie interpretowany. Jakoś niespecjalnie widzę się w sztucznym welonie, w koszulce z nadrukiem „przyszła mężatka” , z uwieszonym u szyi gigantycznym plastikowym lizakiem i z zadaniem na przykład – skakać na bungee.

Kiedy widzę takie grupki (młodych) kobiet na ulicach miast, jakoś widzę również dużo niepotrzebnych śmieci, i w ogóle, zaczynam zastanawiać się, co stanie się gadżetami, kiedy już przestaną służyć imprezie, nawet jeśli ktoś chciałby je z sentymentu zatrzymać. Rozumiecie, w pewnych względach nie postrzegam świata w ten sam sposób, co reszta moich znajomych, więc po co generować komuś stresy związane z moją rozrywką ?

No i jeszcze fakt, że wiele z kobiet, z którymi chciałam spędzić miło czas zwany wieczorem panieńskim mieszka daleko, jest porozsiewana po świecie… Różne są tego przyczyny – niemniej faktem jest, że mój wieczór panieński postanowiłam spędzić w formie weekendu tematyce związanej z jogą. Czytaj dalej Wieczór panieński. Weekend z jogą

Smuteczek

Czuję się źle i jestem zła na samą siebie, No bo przecież nie powinnam. W rodzinie wszyscy -z tego co wiem – zdrowi. No dobra, nie biegam, bo biodra, ale tak w ogóle…

Szykuję weselisko, a z tym prócz stresiku jest też dużo ekscytacji. Planuję wakacje. Poszłam do banku i okazało się, że drobne inwestycje które poczyniłam były trafione. Bądźmy szczerzy kokosów nie przynoszą, bo zainwestowane sumy były zbyt drobne, za to prawie 10% zysk w dzisiejszej sytuacji ekonomicznej to całkiem niezły wynik. Moge działać dalej.

Mąż poszedł do sklepu, sam z siebie wziął słoiki i uszyte przeze mnie torebeczki, zrobił zakupy bezśmieciowe i wegetariańską kolację. Czytaj dalej Smuteczek

Baba Joga

Kochany pamiętniczku,
Nazwałam sie, samochwalczo Baba Joga. Kolejna chwila prawdy. Po raz pierwszy, odkąd zaczęłam praktykować, czyli od lat 3 z hakiem (“a ten hak to ile? Drugie tyle!”), zatem po raz pierwszy w moim życiu, moja aktualna pani profesor zaproponowała, abym spróbowała kurs jogi dla, uwaga : średnio-zaawansowanych.

🙅🏼🙆🏼

Po wczorajszym seansie już wiem, że nic nie wiem. Czułam się jak szczyl (w sensie – podekscytowana wyróżnieniem). Trzęsłam się z wyczerpania a ponoć była to lekka rozgrzewka na “po przerwie wakacyjno-wiosennej”. Ciekawe jak wyglądają zajęcia, gdy wszyscy są w szczytowej formie ? A poważniej – ta moja pani profesor to jest cudowna Kobieta, potrafi zmotywować.  Mam w ogóle szczęście do fajnych Kobiet wokół mnie.

Obudziłam się dziś z zakwasami, w takich miejscach, jakbym przebiegła półmaraton  a później przez 2 godziny robiła martwy ciąg.  Czytaj dalej Baba Joga

Przepuszczone okazje – o walce z pokusą

Nie znam Was wszystkich, drodzy Czytelnicy. Niewątpliwie, Wy znacie mnie lepiej.

Być może domyślacie się, że spotykam wiele osób. Łatwo nawiązuję znajomości. Nawet kiedy nie siedzę w home office, tylko łażę po ulicach, wystarczy promień słońca, uśmiech, zatrzymanie się przed barką na rzece lub przed wystawą sklepu i już z kimś gadam. Częściej raczej ktoś ze mną zaczyna rozmawiać. I to jest jedna z moich skills, umiejętności, z których jestem dumna. Najczęściej interakcje z ludźmi sprawiają mi wiele przyjemności, ja ich (Was, innych ludzi) po prostu szczerze lubię. To się czuje, bo ludzie mówią mi, nawet nie za bardzo pytani, o rzeczach, których nie mówią innym. Te sformułowane myśli nie wychodzą poza nasze konwersacje. I tak tworzą się w mojej pamięci konstrukcje na kształt studni.

Przez lata pracy w męskim towarzystwie, nauczyłam się unikać cudzych rąk na moich plecach (bez uciekania sie do walenia po łapach), szeptów do uszka, i choć naprawdę, powtarzam się – szczerze lubię wszystkich tych ludzi z branży, lubię, czasem podziwiam i zazwyczaj czuje się dobrze i na swoim miejscu, nie zdarza mi się ulegać czyjemuś urokowi.

Założyłam sobie coś w rodzaju blokady. Intelektualnej, ma się rozumieć. Coś w rodzaju kodeksu wiedźmińskiego (wybaczcie, jak wiecie, aktualnie znaleźć mnie można głównie w Temerii tudzież  Redanii,  lub na jednej z 10 podbitych przez Wikingów wysp Północy albo wśród Lwowskich Matematyków).
Mój specjalnie dostosowany kodeks opiera się na zasadzie, wbitej mi do głowy przez kolegów jeszcze z łódzkiego uniwerku : „nie ruszam dupy ze swojej grupy”. Po pierwsze : tu się pracuje, tu się widzi tych samych ludzi raz na pół roku, ci Ludzie mają rodziny, podobnie jak i ja.

Drugim filarem mojego kodeksu jest zaufanie. Mój Mąż, to przede wszystkim mój Partner a nie ma partnerstwa bez zaufania. To, że wybywam na tydzień, to że wieczorami jadamy kolacje w małym gronie i chodzimy na tańce i wódkę (w wielkim świecie nazywa się to „na drinka”)… To że ludzie czują się ze mną wystarczająco swobodnie, by opowiadać mi o swoich osobistych sprawach nie znaczy, że „to” skończy się przypadkowym duetem w czyimś pokoju hotelowym. Szanuję nie tylko siebie, mojego Męża-Partnera ale i Was, drogie żony, których wprawdzie nie znam, ale potrafię doskonale wczuć się w Wasze role – mój Mąż też sporo się rozbija w delegacjach. Zbyt dużo naoglądałam się i wysłuchałam tragedii o przelotnych romansidłach, które doprowadziły do tragedii, zbyt dużo. I to wszystko, ładnie poukładane w mojej systematycznej głowie doskonale sprawdzało się przez lata.
Czytaj dalej Przepuszczone okazje – o walce z pokusą

Moja świątynia

Moje ciało.

Tak, moje ciało to moja świątynia.

Dlatego o nie dbam. Odpoczywa w czystym łóżku, w sprzątniętej sypialni. Myję je co wieczór pod ciepłym prysznicem, mydłem robionym przez mydlarkę w Pirenejach, z naturalnych składników. Nakładam krem, czyszczę zęby. Rytuał.

Lubię wówczas patrzeć na siebie w lustrze, wysłać buziaka tej Agnieszce która na mnie spogląda, powiedzieć sobie komplement. Powitać, no może nie z uśmiechem, ale czułością kolejną zmarszczkę, której przysięgam, wczo4aj jeszcze tu nie było. Czytaj dalej Moja świątynia

O eksperymentach w miłości (dla par w stałych związkach)

O eksperymentach w miłości (dla par w stałych związkach)

Pisałam Wam niedawno o akcji Eksperymentujesz ? – skad sie wziela i dlaczego warto eksperymentować w codziennym życiu.

Luty jest pięknym miesiącem, by eksperymentować w Miłości.

O eksperymentach w miłości – dla par w stałych związkach

– Mężu, masz ochotę się wypowiedzieć w tym temacie ?
– A mam wybór ?
– …

– Mąż: Weźmy na przykład Kamasutrę… 28 pierwszych pozycji, na każdy dzień miesiąca i po eksperymencie.
– Ja: Wydawało mi się, że Kamasutrę już przerobiliśmy (buahaha)
– Mąż: Taaa? Stan no na głowie…
– Ja …
– Mąż: Albo poeksperymentujmy w różnych miejscach w domu….
– Ja: No, tak, powiało świeżością pomysłów.

Czy nie zaskakuje Was, drogie Panie, fakt, że w odpowiedzi na pytanie o Miłość, małżeńska konwersacja poszła od razu w kierunku uciech cielesnych? Proza życia… Czytaj dalej O eksperymentach w miłości (dla par w stałych związkach)

Eksperymentujesz ?

Jest mi bardzo miło i czuję się zaszczycona, ponieważ zostałam zaproszona do akcji #Eksperymentujesz ?

Myślę, ze założenia akcji można – zupełnie jak i same eksperymenty – interpretować bardzo indywidualnie.

Nawet najbardziej uważnej osobie zdarza się dać ponieść codzienności – rutynie, zbyt prędkiemu rytmowi życia, presji otoczenia.

Nawet najbardziej optymistycznej osobie zdarza się zmartwić się codzienną papką ze złych wieści zaserwowaną przez media, zwątpić w przyszłość i popsioczyć na „ludzka głupotę”.

Dlatego może warto powrócić „do siebie” ? Uwierzyć lub na nowo odnaleźć świadomość tego, że ma się siłę by zmienić świat – zaczynając zmieniać go od jedynej osoby, na którą mamy wpływ – od siebie.

Praca nad sobą, nad swoim poczuciem szczęścia, nad poszerzaniem świadomości jest (z mojego punktu widzenia) żmudna, pełna zakrętów i pułapek, przypływów i odpływów motywacji a rezultaty przychodzą powoli… Ale przychodzą, życie (mi) się upraszcza i nie ukrywam, ulepsza. Dlatego uważam, że warto eksperymentować.

Czytaj dalej Eksperymentujesz ?

Kobiety i medytacja

Witam Was w piątek, trzynastego. Korzystam z tej szansy i chciałabym Wam dzisiaj opowiedzieć o czyms, co moze czesc z Was uważać za zabobon.  Ja natomiast traktuje to nieco poważniej, jako kolejny przystanek na mojej ścieżce szczęśliwej i spełnionej kobiecości

Błogosławieństwo Macicy.

Jest to medytacja, którą można praktykować samemu, lub w gronie bliskich kobiet.

Sceptykom mogę powiedzieć – co Ci szkodzi, spróbuj, najwyżej niczego nie poczujesz 🙂
Spędzisz po prostu czas sama ze sobą, ze swoimi myślami a to w wielu wypadkach jest już luksusem 🙂
Lub, jesli sprobujesz praktykować z przyjaciolka, to wymienić sie opiniami, i ciągle miło spędzicie czas w spokoju.

Dla tych, ktore chca sprobowac,  zapraszam do zapisania się w tym miejscu: Błogosławieństwo Macicy, otrzymacie wszelkie instrukcje.

Pozwolę sobie dać “dobrą radę” :
Zorganizuj sie. Z partnerem, aby zajął sie dziećmi, lub zeby Ci nie przeszkadzał 🙂
Dogadaj sie ze starszymi dziecmi, ze potrzebujesz czasu dla siebie.
Wyłącz wszystkie pingi i pongi i inne powiadomienia w telefonie lub komputerze, z ktorego bedziesz korzystala. Zapal świeczki. Uperfumuj pokój, gdzie będziesz medytować przyjemnymi zapachami (może być pomarańcza nadziana goździkami lub, olejek eteryczny lub ulubione perfumy:) . Wycisz sie i … daj sie ponieść medytacji 🙂

PS. Unikałbym oczekiwania głębokich doznań. Wszystko przyjdzie w swoim czasie…

Kolejna medytacja : 11 lutego 2017.
Ja wybrałam te o 18h00 czasu UK, czyli 19h00 CET. Daj znac, jesli tez sie skusisz, Siostro w Kobiecości.

Ps. Jeśli to pierwszy raz, to mimo ze nie jest to w styczniu, ale może da się zaliczyć do akcji #eksperymentujesz ?

SI

Soroptimist czyli Najlepsza Siostra. Soroptimist International jest to międzynarodowa organizacja, działająca w 133 krajach i zrzeszająca prawie 75 tysięcy kobiet. Ma rowniez swoja reprezentacje w Organizacji Narodow Zjednoczonych i działa na rzecz poszanowania prawa kobiet, w bardzo szerokim znaczeniu. SI działa na wielu frontach. Dla mnie najważniejszym filarem jest Edukacja. Z jednej strony mamy kraje, gdzie dziewczynki musza isc do pracy by zarobić na szkoły swoich braci.  Z drugiej, w  krajach “rozwiniętych”, młodzież, która uznaje, że wszystko jest już im dane, zaklepane, zarezerwowane, nie ma żadnych obowiazkow innych niż “dobrze się uczyć i być w życiu szczęśliwym”. Czytaj dalej SI

Przypominajka (Po co czekać do lutego?)

Grudzień. Święta. Prezenty. A może w tym roku, moje drogie czytelniczki, sprawicie sobie same maleńki prezent, który może wiele zmienić?

Chciałabym dziś napisać coś o kulkach, zwanych kulkami Geishy.

Właściwie niczego nowego znów tu nie odsłonię : wszystkie wiemy, że sprawne mięśnie Kegla przynoszą więcej satysfakcji w strefie naszego życia erotycznego.

Ale czy wystarczająco dużo mówi się o innych “efektach ubocznych” używania kulek Geishy?

Przemierzając przestworza Internetu w poszukiwaniu podpowiedzi, jakby tu żyć szczęśliwie i satysfakcjonująco w parze z jednym i tym samym samcem od lat, co i rusz pojawia się temat mięśni Kegla, ale, o zgrozo, nie tylko w kontekście fikuśnych treści.

To pewnie dlatego, że motory wyszukiwarek znają moją metrykę, podsuwają mi cześciej informacje… zdrowotne. Co jest trochę oburzające, ale trochę i nie… może Wyszukiwarki i Spece od Marketingu myślą sobie, “tyle lat się po świecie buja, to wie jak sobie radzić w związku, ale nie jest uświadomiona, co jeszcze Druga Połowa Życia szykuje jej w prezencie”… Czytaj dalej Przypominajka (Po co czekać do lutego?)

Kalendarz adwentowy

Pisałam o nim jeszcze w październiku, pamietacie ?
Oto on:
Kilka gałęzi przywleczonych ze spaceru znad rzeki, stare lampki na choinke, sznurek.
Papiery i torebki papierowe, które gromadziłam od kilku miesięcy, naklejki, kawałki tasmy, wstazki, ktore znalazlam w pokojach dziewczyn.


I zawartosc.

Konfitura z Czułych słówek. Gry podróżne. Skarpetki. Akcesoria do paznokci, które i tak kazde z nas powinno mieć, nożyczki, pilniczek… Strona z kolorowanką. Kilka czekoladek. Książka, komiks. Tatuaże efemeryczne. Zaproszenie na kręgle. Zaproszenie do wspólnego wykonywania domowych kosmetyków. foremki do pieczenia ciasteczek lub ozdób na choinkę.

Bardzo sie ciesze, ze udalo mi sie namowic Meza do odrobiny wysiłku i zrobienia kalendarza dla swojej córki. Wyciągnęłam go na zakupowe spacery i poprzynosilismy kilka drobiazgów.
Ale najbardziej sie ciesze, ze wykazał inicjatywę i grzecznie podziękował za moja pomoc w szykowaniu paczek – i spędził trochę czasu wymyślając równania 🙂

 Poniewaz nie zdążył zgromadzić wszystkich fantow, powiedzial, ze bedzie zmieniał serduszka i gwiazdki na bieżąco.

Ciesze sie.

 

 

Konfitura z czułych słów

Jedna z moich ulubionych joginek, Ali Kamenova, powiedziała w pewnym filmiku, miedzy wdechem a wydechem:

“Życie nie czeka, aż będziesz mieć idealne warunki, takie o jakich marzysz, by były, kiedy coś ci się przytrafia. Życie po prostu się nam zdarza”.

Może to brzmiało zupełnie inaczej, ale tak zapamiętałam sobie te proste słowa i wyciągam z pudełeczka “na specjalne okazje”, takie jak ta teraz.

Już kiedyś przytaczałam anegdotkę z “Pięknych dwudziestoletnich”.

Czuję wdzięczność, że są obok mnie (na długość internetowych łączy i telefonicznych sygnałów) wspaniale Kobiety, które Wiedzą. Podszepną ciepłe słowa, przykleją zdania, jak plasterki, tam gdzie trza.

Pokrzepiona dobrymi radami, otrząsam pył z moich nóg i…

Nie, nie przeklinam. Nadludzkim wysilkiem woli, wydostawszy sie z tych irytujacych opresji…

***

…robię ten kalendarz adwentowy.

Dziś prezent bezcenny: Konfitura z czułych słów.

Do wykonania Konfitury potrzebujesz 0€ i odrobinę wyobraźni. By wykonać coś zbliżonego do Konfitury z obrazka poniżej, potrzebujemy:

  • Słoik
  • Papier (bibułka?)  który wala się w każdym dziecięcym pokoju, lub leży w pudełku po butach, może być to rownież papierowa serwetka, jeśli jakaś się jeszcze ostała…
  • Klej
  • Kawałek materiału
  • Wstążka/szurek/gumka receptura
  • Nożyczki,
  • Dowolny papier na którym napiszemy Czułe Słówka
  • Długopis

Podoba mi się efekt. Mam nadzieję że mojemu dziecku rownież się spodoba, szczególnie zawartość…

Nastolatki. Kiedy kończy się wychowanie?

Przeczytałam wspaniałą książkę Jespera Juula  , Nastolatki. Kiedy kończy się wychowanie?

Otrzymałam ja od klubowej Koleżanki (bardzo dziękuje Agatko Ewo :)) w takim magicznym momencie, kiedy dokładnie takiej książki-rady-wskazówki  potrzebowałam.

Polecam ją wszystkim rodzicom nastolatków, ale również rodzicom dzieci w każdym wieku, szczególnie przed 10 rokiem życia, żeby zrozumieli (lub chociaż liznęli ostrzeżenie), że po 10 roku życia kończy się nasza rola edukatora.

Tak, moi Kochani, po 10 roku życia tylko możemy stanąć i podziwiać (lub przyglądać się ze zgroza) efekt (naszych ?) wychowawczych ambicji.

Lektura tej książki pogodziła mnie z tym faktem i popchnęła mnie o kilka pól (wydaje mi się w dobrym kierunku) na planszy gry w dorastanie. Czytaj dalej Nastolatki. Kiedy kończy się wychowanie?

Zen Jardin

Kiedy zaczęłam pracę nad relacjami z najważniejszymi dla mnie osobami, doszło do mnie jak ważne jest spędzanie z nimi czasu, tzw „quality time”.

Wpadłam wówczas na pomysł żeby wymykać się gdzieś od czasu do czasu z moja córka, tylko we dwie.
Najpierw udało nam się pojechać do Izy, do Burgundii, następnie wyruszyłyśmy we wspaniałą podróż do Nowego Jorku, w odwiedziny do Magdy do Toronto i na Islandie. Tak się złożyło, ze od tego czasu minął rok (w międzyczasie życie płynęło sobie jak to zwykle bywa, swoim torem) i dopiero teraz pojawiła się okazja…Zaledwie weekend.

Skusiłam się na ofertę klubowej (pozdrawiam Klub Polki na Obczyźnie)koleżanki Ani, autorki bloga Aniversum która ruszyła właśnie z bardzo interesującym konceptem – Zen Jardin.

Zen Jardin jest to, hm… latające miejsce,  w czasie i przestrzeni , ale prawie na pewno w Alzacji lub Lotaryngii, gdzie można odnaleźć się samemu ze sobą lub z bliskimi, spędzić czas bez troski o to co będziemy jeść, gdzie będziemy spać, co będziemy robić.

Organizatorzy Zen Jardin zadbali o wszystko – o przepyszne posiłki – i tutaj podbili moje serce forever : od piątku do niedzieli jadłam wspaniale wegańskie dania, humus, tapenade z oliwek, smalec wegański,– przysięgam, byl boski ! – pyszne ciasteczka słodkie i słone (z wegańskim serem!), chleb domowej roboty, tarta z grzybkami , absolutny hit sezonu: masło słonecznikowe, robiliśmy nawet wspólnie wegańskie sushi !
wyglądam z niecierpliwością zdjęć i przepisów, po które znajda sie na stronie Zen Jardin a moze nawet i na stronie fb ?


Oprócz jedzenia i wygodnego spania w czystym i funkcjonalnym mieszkanku zapewniono nam bezstres.
Kto z Was pamięta, jak to jest : wstać rano i nie mieć absolutnie żadnych obowiązków ? Idziesz człowieku na pyszne śniadanie, spędzasz je w miłej atmosferze, której nie popsuje nawet Nastolatka wiszaca na swoim telefonie, gawędzisz sobie z interesującymi ludźmi o rzeczach błahych i ważniejszych, a później idziesz sobie robić co chcesz.

Pojechałyśmy do uroczej stadniny w Jungholtz, ktora rowniez wynalazła nam Ania.
Konie właśnie były zwiezione z łąki, wszsytkie w jednej stajni bez boksow, odnalazłam się ze snopem słomy w ręku i poleceniem osuszenia kobyły. Przez ramię zaczepialy mnie jej koleżanki, co rusz wtykaly pysk w moja szyje. Czy już Wam mowilam, ze ja w ogole boje się koni ?


Irenka była zachwycona, biegała po stajni szczęśliwa jak dzika łania. Przyniosla mi różne narzędzia do oporządzenia konia, pokazywala jak sie uzywa szczotki a jak zgrzebła,  i wyszeptała : uwielbiam to miejsce.

Później nagle siedziałam na grzbiecie tejże kobyły a kilka minut później nawet galopowałam, cudem tylko nie spadłam (Irenka z uznaniem: jestem z ciebie dumna!)
Czego to się nie robi dla tych rozgwieżdżonych oczu dziecka ?


Wieczorem zagraliśmy w monopoly i to po niemiecku (bardzo mnie to rozbawiło, ponieważ Irka sama z siebie unika każdego nadprogramowego spotkania z tym językiem) i znów wyrazy uznania dla Ani, że chciało im się tak z nami pograć.

A tuz przed snem leżałyśmy sobie w łóżku i oglądałyśmy kilka epizodow Kaamelott, chichrając się przy tym beztrosko i, mam nadzieje, dyskretnie.

Dodatkowa atrakcja była sama podróż samochodem. Wiecie. Ja naprawdę nie mam zbyt dużo okazji spędzać tête-à-tête z własnym dzieckiem. Te 4-5 godzin w clio, z Lyonu do Colmar, było naprawdę przyjemne. w tym miejscu pragnę pobłogosławić twórców Spotify.

Słuchałyśmy jej piosenek, moich piosenek, śmiałyśmy się, komentowałyśmy łzawe teksty (gdzie jest to szczęście ? tu jest to szczęście!), omijałyśmy tematy szkoły, pracy, wspólnych znajomych, gadałyśmy głupoty, nawet nie wiedziałam, że jestem zdolna gadać o niczym przez 5 godzin…

I tak w Zen Jardin spełniły się nasze życzenia dotyczące takiego babskiego weekendu – Irki – by pojeździć na koniku i moje – by spędzić miły, omalże bezkonfliktowy czas z moją córką. To był naprawdę piękny weekend.
Z mojego punktu widzenia.

Bo co tam Irce zostanie w głowie, to tylko czas pokaże.

PS. Bardzo dziękuję Aniu za nasze rozmowy i szczególnie za to jedno zdanie, podsumowujące relacje matki z nastoletnim dzieckiem. Pozwolę sobie je przytoczyć:

“Okres dorastania jest potrzebny, byśmy obie mogły podjąć decyzje o rozstaniu, żebyśmy obie nie chciały już razem ze sobą mieszkać. Żeby nam z tęsknoty nie pękło serce”.

Dzięki.

Kalendarz

Nie wiem (nie pamiętam) czy w Polsce kalendarze adwentowe są popularne. We Francji tak. Do tej pory, a Irka skończyła już 13 wiosen, nigdy nie zrobiłam jej kalendarza adwentowego. Owszem, kupowaliśmy im takie z Lego czy Playmobil, ale tym razem postanowiłam zrobić cos zupełnie innego.

Przetrząsnęłam Pinterest i znalazłam kilka inspiracji, co by tu ładnie u Irki w pokoju wyglądało ?

Ale później dotarło do mnie,że to 24 dni, 24 niespodzianki.

…że nie powkładam jej do środka samych czekoladek ani figurek z Playmobila, bo to już nie ten czas… (ten czas minął…)

Nie kupuje zazwyczaj prezentów mojej córce, z wyjątkiem urodzin i Bożego Narodzenia.

Ten grudzień będzie inny.

Ułożyłam listę mini-prezentów. Takich drobiazgów, które mogłyby jej sprawić przyjemność, które do czegoś się jej przydadzą. Ale również poszukam w domu tego co już tu jest, zapomniane w którymś pudle. W jedno pudełko włożę Czule Słówka, w inne pieniążek, w jedne niespodziankę do zjedzenia, w inne „inspirujące historyjki”… Czesc chciałabym kupić na pchlim targu, część u sprzedawców, na sklepach których mi zależy, cześć zrobić sama.

Oto lista, niepełna, pomysłów.

Łamigłówka. Czekoladki od jakiegoś mistrza czekolad. Bilety do kina. Mini książeczka z dowcipami. Przepis na łatwy i efektowny deser. Zaproszenie na kręgle. Grzebień. Wegańskie kosmetyki kolorowe (przestanie mi podbierać z kosmetyczki ?) – pomadkę, cień do oczu, maskarę, lakier do paznokci, kostkę musującą do kąpieli – kosmetyczkę na te wszystkie skarby, herbatkę malinową (bo odziwo lubi),  kolczyki, bon do ulubionej księgarni, ozdobę choinkową ….

Może cos innego przyszło Wam do głowy ?
Z góry dziękuję za wszelkie sugestie i inne pomysły na mini-prezenciki dla nastolatki .

PS. Po cichutku szykuje jeszcze jeden kalendarz adwentowy, dla Benoit. No i bardziej otwarcie pomoge mu szykowac taki kalendarz dla Margaux.

Pogadanka

Moja Córka przyszła do mojego home-biura jak zbity pies.
Czy mogę ci coś powiedzieć?

Znam to.

Usiadłyśmy przy stole. Wyciągnęła klasówkę z historii. 5,5 na 20. Brwi mi się same uniosły ze zdziwienia. Mamy dopiero październik.

Ale przecież się uczyyyyłaaaam.

Znam to.

Czuję jak wzbiera we mnie złość. Znam i to.  Czytaj dalej Pogadanka

Przekształć swoją codzienność (zaobserwuj…)

My kobiety żyjemy cyklem w który wpisana jest spirala zmian, a napędzają go cztery energie:

  • dwie energie, wprawiające nas w ruch, popychające do działania – jedna z silnym elementem Męskim (Wiosna), druga z silnym elementem żeńskim (Jesień)
  • dwie energie „otwierające” – jedna ku wewnątrz, w apogeum naszej Kobiecości (Zima), druga ku zewnątrz, gdy najsilniejszy jest w nas pierwiastek Męski (Lato)

Wsłuchać się w siebie i podążać za wyrażeniem swoich sezonów jest sposobem by odnaleźć swoją Dziką Kobietę, a tym samym wnieść w swoją codzienność więcej płynności i lekkości.

Czytaj dalej Przekształć swoją codzienność (zaobserwuj…)

Czerwony namiot, Anita Diamant

Dziękuję Annie z za świetną rekomendację. Anna pięknie zrecenzowała Czerwony Namiot, i niewiele mogę od siebie dodac, jednak się pokuszę.

Ta książka pochłonęła mnie na kilkanaście wieczorów, może dlatego, że naprawdę nie chciałam jej zakończyć.

Na pewno pamiętacie biblijna historie rodziny Jakuba i Józefa, a jeśli nie, to koniecznie zajrzyjcie do Biblii, Księga Rodzaju od rozdziału 29,1. Czytaj dalej Czerwony namiot, Anita Diamant

Jak co miesiąc

Pół żartem, pół serio 🙂

13266707_1738805059695885_606510839_n

TESTOWAŁAM KUBECZEK

I uważam ze całkiem nieźle sobie radzę !

 

 

 

Cztery pory roku – Jesień

Jesienne zawieruchy … lub czwarta faza cyklu

Okres :

Trwa od 3 dnia po owulacji do 3 dnia przed pierwszym dniem miesiaczki

Charakterystyka

  • Faza twórcza i kreatywna
  • Powrót energii do wnętrza

Cechy

Twórczość, poszukiwanie, dostosowywanie się

Wskazówki :

Podążajmy za nasza kreatywnością i intuicją

Biologia

  • Pęcherzyk przekształca się w ciałko żółte, które produkuje progesteron
  • Błona śluzowa macicy grubieje i stwarza warunki zagnieżdżenia się zapłodnionej komórki jajowej
  • Podwyższa się poziom progesteronu
  • Komorka jajowa, zapłodniona lub niezapłodniona, przemieszcza się w stronę macicy

Opowieść jesienna

Czytaj dalej Cztery pory roku – Jesień

Przyjęcie urodzinowe dla nastolatki

Ciężko jest zorganizować przyjęcie dla 13-to letniej dziewczyny.

Bo to już nie jest (radosne i wszystkim zachwycone) dziecko, wciąż jeszcze nie młoda kobieta (której można ofiarować seans zabiegów u kosmetyczki :-)).

Co lubią robić 13 letnie dziewczęta? Na codzień – wisieć na Snapie ioglądać YouTubersów, gadać za plecami koleżanek i kolegów, szukać swojego stylu itd.

Ale na “przyjęciu urodzinowym”? Czytaj dalej Przyjęcie urodzinowe dla nastolatki

Cztery pory roku – Lato

Urodzajne Lato… albo trzecia faza cyklu

Okres :

Otacza owulacje – 2-3 dni przed do 2-3 dni po)

Charakterystyka

  • Faza pełna w energie
  • Otwarcie na zewnątrz: promieniujące

Cechy

Przyjmowanie, pewność, moc, współczucie (współodczuwanie)

Wskazówki :

Pokażmy się światu w pełnej naszej urody.

Biologia

  • Okres dojrzewania i owulacji
  • Szyjka macicy rozwiera się i ustawia w linii z pochwa, by lepiej przyjąć męskiego członka
  • Napięcie w jajnikach jest skrajne
  • Poziom estrogenów jest tak wysoki, ze odblokowuje przypływ innych hormonów z przysadki mózgowej, cale ciało zalewa fala hormonów, które wywołują owulacje. Po owulacji następuje okres „zawieszenia” w ciele kobiety…
  • Endometrium przestaje narastać
  • Szyjka macicy powoli się zamyka, kobieta nie jest już płodna, ponieważ komórka żyje tylko 24 godziny.

 

Opowieść letnia

Czytaj dalej Cztery pory roku – Lato

Jak przeżyć w okres – a nie tylko go przetrwać ?

 

Opowieść dla kobiet (którą mężczyźni też powinni przeczytać)

Jeśli byśmy się w siebie wsłuchały, wiedziałybyśmy, na co mamy wtedy ochotę : zostać pod kołdrą, wziąć długą kąpiel, iść do hammamu, zaczytać się w powieści, rozciągnąć godziny poranne, zaszyć się gdzieś i pozwolić się rozpieścić dobrej przyjaciółce.

Nawet jeśli macie wrażenie, ze jest to niemożliwe w dzisiejszych czasach, s z a c u n e k dla tego okresu jest kluczowy.
Jesteśmy wówczas u szczytu własnej wrażliwości. To moment kiedy najmocniej potrzebujemy wsłuchać się w siebie, w to co wyraża nasze ciało. Jeśli tego nie zrobimy – będziemy sięgać do pokładów energii życiowej i zwyczajnie się wyczerpiemy.

Zignorować ten czas jest równoznaczne z lekceważeniem potrzeby ziemi leżenia ugorem: trzeba będzie wówczas sięgnąć po nawozy, hormony, by produkcja mogła mieć miejsce. Z czasem, ziemia zubożeje, stanie się coraz mniej płodna.
Do tego samego wniosku dochodzimy obserwując rosnąca liczbę kobiet, które cierpią z powodu niepłodności ich pary. Ziemia wyraża to co się dzieje na naszych Wewnętrznych Terenach. To co Człowiek robi Ziemi, nasza męska cześć natury robi naszej kobiecości.

Szacunek dla samej siebie

Słuchając siebie odkryjemy, ze pierwsza Regułą dla kobiet – i jedyną wspólną dla nas wszystkich – jest SZACUNEK DLA SIEBIE SAMEJ, szacunek dla naszej wrażliwości, obserwacja tego okresu, wycofanie się.

Dużo chorób, napięć, kłótni, depresji, porzucenia, dużo zła bierze się z nieuszanowania właśnie tego okresu.

Jeśli nie wiecie, czego Wam potrzeba, zacznijcie od zatrzymania się w miejscu i obserwacji.
Podarujcie sobie czas kontemplacji, medytacji jeśli ją praktykujecie, lub po prostu czas nic nierobienia, robienia niczego. Z francuska: „weźcie” czas, by iść na spacer, oddychać naturę, wziąć kąpiel, iść do hammamu. To są środki, które pomagają energii krążyć, pozwalają odejść poprzedniemu cyklowi, przyjąć nadchodzący.

Celem powinno być szanowanie siebie w tym okresie, nawet jeśli zżyjemy w środowisku, które absolutnie się z tym nie liczy.

Możemy się do tego przygotować :

  • Przewidując wielkie nicnierobóstwo podczas tego okresu i trzymając się tego założenia.
  • Uprzedzając otoczenie o waszej niedyspozycyjności, żeby nasz mały świat mógł zorganizować się bez nas.
  • Określając jasno to, z czego nie możemy się wycofać
  • Nawet jeśli mamy wrażenie, ze niemożliwe będzie wycofać się z tych zobowiązań, mamy wybór – przeżyć je, lub je znosić.
  • Zawieszając na ten okres ćwiczenia, pozwolić sobie na spokojne spacery, blisko natury.

Jeśli jednak mamy zobowiązania

  • Róbmy to co jest do zrobienia ale celebrując wolny rytm, robiąc niezbędne minimum, z minimalna doza energii, na podobieństwo naszego ciała, które jest opróżnione z energii. Nie zmuszajmy się, zaakceptujmy fakt, ze naprawdę jesteśmy mniej podatne do działania.
  • Wsłuchajmy się w nasza intuicje. Nie róbmy tego, czego „nie czujemy”
  • Pozwólmy innym robić rzeczy za nas, nie obwiniajmy się przy tym
  • Jeśli możemy, odwleczmy moment podejmowania ważnych decyzji
  • Kiedy tylko wracamy do siebie, pozwólmy sobie na to, czego nam potrzeba.
  • Nauczymy się wówczas szanować siebie, opiekować się kobietą, którą jesteśmy i w tym samym czasie zaopiekować się Kobiecością . Otwieramy się na to, kim jesteśmy w kręgu kobiet.

Seksualność podczas miesiączki

Pojawienie się krwawienia miesiączkowego popycha często kobiety by czuły się niedysponowane dla seksualności, a przecież nasza wrażliwość jest wówczas na najwyższym poziomie, nie istnieje szansa, ze zajdziemy w ciąże.

Co robić z krwią menstruacyjna ?

Niegdyś krew miała wartość – na przykład sakralna – zanim stała się niechcianym odpadem. Diabolizowanym, odrzucanym, wstydliwym odpad.

Lubię myśleć, ze może ona na nowo odzyskać swoja początkową wartość. Do Was należy eksperymentowanie własnego sposobu.

Cokolwiek zrobicie, krew wróci do Ziemi, ścieżkami mniej lub bardziej pokrętnymi. Zapraszam was do rozmyślnego gestu – czy będzie to spuszczenie wody wypełnionej krwią miesięczną w toalecie, wyrzucając worek śmieci w którym znajdują się wasze zużyte tampony, czy zbierając krew* i składając ją w ziemi rośliny czy drzewa. Oddajemy w ten sposób Ziemi co przynależy do przeszłości i do niej będzie należało ja przetransformować.

(przy pomocy kubeczka menstruacyjnego, używając podpasek wielokrotnego użytku, które trzeba namaczać przed wypraniem – wode te można uzyc do podlania roślin, stosując technikę „free flow instinct” itp)

W ten sposób przywrocicie wartość waszym menstruacjom, zarówno na poziomie osobistym jak i uniwersalnym.

  • Uświadomicie sobie wartość własnego gestu
  • Uznacie macice jako świątynie i uczcicie kobietę, która jesteście
  • Oddacie Ziemi co do niej należy by ona ja przetransformowała.
  • Uczestniczycie w ten sposób w uznaniu, docenieniu Kobiecości.

 

Co może zrobić mężczyzna, by wesprzeć kobietę w tym okresie ?

Wraz z zimowa energia, Kobiecość skupia się na wnętrzu, znika z powierzchni i pozostawia wolne miejsce. Kobieta wraca „do siebie”, by się uszanować, i zostawia wolne miejsce by ktoś zajął się domem.

Zima zaprasza mężczyznę, by pozwolił działać

  • Samurajowi, opiekunowi – obrońcy kobiecej wrażliwości, który zadba by nikt nie zakłócił jej spokoju i powrotu do źródła (nawet ona sama)
  • Dziecku, które w nim siedzi, by eksperymentowało w jaki sposób poradzić sobie z codziennością (pranie, sprzatanie, gotowanie)

Opowieść dla Mężczyzn (którą kobiety też powinny przeczytać)

Dla Was, Mężczyźni, jest to okazja by dowieść waszej sile i wyrazić w pełni to kim jesteście.

Kobiecie, dzisiaj bogatej w tysiące lat tradycji zajmowania się domem, trudno jest przyjąć w tej przestrzeni Mężczyznę nawet jeśli domaga się tego głośno i otwarcie. Ona często oczekuje od Was, ze pomożecie jej w taki sposób, jaki ona od Was wymaga i chce.

Ponieważ jesteście „dziewiczy” w tej dziedzinie (wytrwali i nieliczni mężczyźni, którzy doszli do tych słów, zaczynają się pewnie burzyć, ze przecież potrafią odkurzyć i poskładać sobie ubrania, ale wrócimy na płaszczyznę, która pozwoli nam spojrzeć na te opowieść z większym dystansem). Zatem, ponieważ jesteście dziewiczy w tej dziedzinie, brakuje Wam punktów zahaczenia. Macie wiec pełne pole do uruchomienia waszej wyobraźni, stworzenia wszystkiego od nowa, po waszemu. Ludzkość potrzebuje, by posunąć się do przodu, żebyście wprowadzili własne sposoby zarzadzania ogniskiem domowym.

Podczas tej cyklicznej zimy, wasza partnerka zostawia wam miejsca, by wzmocnić wasza obecność w waszym domu, na waszych warunkach. Jeśli tego nie robi, znaczy to, ze nie szanuje ani swojej wrażliwości i bezbronności, ani waszej siły opiekuńczej i twórczej. Wówczas możecie z całym waszym szlachetnym autorytetem przywołać nas „do porządku”. Przecież często posiadacie ten autorytet, na przykład w pracy. W jaki sposób możecie przenieść go na łono rodziny ? Im bardziej będziecie w zgodzie z sobą, tym będzie to korzystniejsze dla waszego otoczenia.

Korzyści

Wyrażając w pełni wasza sile, pozwalacie Waszym dzieciom, się wznieść, rozwinąć skrzydła opierając się na niej, a waszej partnerce zaufać Wam bardziej, wasze otoczenie będzie wiedziało ze można polegać na Waszej sile.
Zastanówcie się, jaki jest wasz sposób na zajmowanie się domem, dziećmi, posiłkami ? Aby znaleźć odpowiedzi, pozwólcie sobie wybrać ścieżki, które was rozbawia, nawet jeśli nie będą one konwencjonalne.

Z pobłażliwością podejdźcie do własnej nieporadności. Nie macie takiego męskiego modelu, możecie wiec eksperymentować. Zróbcie to wraz z Waszym Dzieckiem, które siedzi w Was.

Nie możecie popełniać błędów, ponieważ eksperymentujecie. Sami zdacie sobie sprawę, ze pewne sposoby działania przynoszą mniej korzyści, po prostu:)

 

No to ruszcie się, Wasze dzieci tylko na to czekają 🙂

***

Porady do Kobiet i ich partnerow , (zaczerpniete z książki *** Maitie TRELAUN, Les trésors du cycle de la femme.).

Post ten jest kontynuacją bilecików:

Cztery Pory Roku – Zima
Mal Lunée
Cztery Pory Roku – Wiosna
Cztery Pory Roku – Lato
Cztery Pory Roku – Jesien 

***Fragment książki w mojej dowolnej interpretacji 

Mal Lunée

Po francusku możemy powiedzieć o kimś, że jest mal luné, jeśli chcemy podkreślić, ze jest on (pod wpływem Księżyca, he he) w złym humorze.

Najczęściej jednak mówi się w ten sposób o kobietach.

Miesiączka.
Kiedy damy sobie czas, by przyjrzeć się jej (sobie?) bliżej, można dojść do wniosku, iż jest to fascynujący czas.
Wcale nie musimy być traktowane jak mal lunées, lub wzgardliwie podsumowane: e, ta to jest dzisiaj w złym humorze.

Czytaj dalej Mal Lunée

Pierwsze niepowodzenie

Pamiętacie swój pierwszy oblany egzamin ?

Ja pierwszego swojego nie.
Pamiętam, za to, ze przy kolejnych bardzo bałam się niepowodzenia i porażki, wiec kiedy tylko mogłam – unikałam egzaminów.
Po latach, kiedy wzięłam się za siebie a byka za rogi i zaczęłam na egzaminy przychodzić naprawdę przygotowana, pewna siebie i opanowana, przestalam się bać i zaczęłam je zaliczać z palcem w nosie. Ale zabrało mi to dużo czasu. Czytaj dalej Pierwsze niepowodzenie

Czytam #10 – Six Half (shōjo manga)

Ha, dawno nie pisałam o tym co podczytuję i nagle mam spore opóznienie:-)

Dziś, przy niedzielnym relaksie zapraszam Was w świat mangi – dla młodych dziewcząt 🙂

Szukałyśmy z Irką prezentu dla koleżanki, ktora lubi mangi. Spędziliśmy w Gibert Joseph przynajmniej 30 minutes, odkrywając świat dla nas obu nieznany. I tak wpadła nam w ręce “Six Half”.


Shōjo manga jest gatunkiem mangi przeznaczonym dla nastoletnich dziewcząt i opowiada historie mniej lub bardziej romantycznej, za to zawsze skomplikowanej miłości. Kończy się (ponoć zawsze) happy endem.

Co mi strzeliło do głowy, żeby zabrać się za lektury dla nastolatek? Przede wszystkim ciekawość. Bo Irnak połknęła pierwszy tom w pol wieczoru i poprosiła o jeszcze. Bo zawsze chcialam przeczytać mangę, a wstyd mi było iść do zaprzyjaźnionej księgarni komiksowej i prosić o coś dla dorosłych (teraz wiem, że na pewno wybiorę sobie tam coś dla osoby w moim wieku, hm:-)), no i chciałam wiedzieć, dlaczego ten komiks jest przeznaczony dla +12 lat 🙂

Teraz już wiem.

Shiori, 16 lat, miała wypadek i straciła pamięć. Okazuje się że mieszka tylko ze starszym bratem i młodszą siostrą, że ma grupę dość krzykliwych przyjaciółek oraz chłopaka, Kai, ktory nie jest orłem, ale jest “popularny” w szkole.

Okazuje się rownież, że Shiori była niezwykle wredną suczką, okrutną dla swojej siostry i niemiłą dla szkolnych znajomych, ale wszystko jej uchodziło na sucho, bo jest śliczna.

A teraz budzi się z nową tożsamością, odkrywa i osobowość za ktorą uchodziła – z obrzydzeniem – i problemy nowego rodzaju : zakochała się we własnym bracie, najlepsze przyjaciółki puszczają plotki, że dorabiała siebie nocami jako prostytutka i takie inne historie, od ktorych włos się jeży.

Dobrze, wiecej Wam nie powiem, bo to dopiero tom 3, z ło matko, 11, ale lektura należy do przyjemnych, daje nam wspólne tematy do rozmowy (o narkotykach w szkole, o prostytucji licealistek, o maltretowaniu psychicznym dzieciaków w szkole).

***

Jeśli macie nastoletnie dziewczyny w otoczeniu, bardzo polecam tę lekturę, aby przełamać lody i porozmawiać z nimi na takie wlasnie tematy.

A i dla własnej przyjemności, warto poćwiczyć mózg i poczytać “od konca”, bo to wbrew pozorom nie jest wcale takie łatwe ;-))

Ps. Odpowiednikiem dla chłopaków są shōnen mangi 🙂

Ps. Ja porozmawiałam sobie przy okazji z zaprzyjaźnionym księgarzem-komiksiarzem, wspólnie szukaliśmy nowych kolejnych serii, uważając na przedział wiekowy (jak powiedział “japońska kultura jest tak rożna od naszej, że to co dla nich jesg normalne dla dwunastolatki, u nas nie przeszłoby dla +18”). Interesujące 😉

Detox

Patchowrki mi się porozjeżdżały, dzieci do drugich rodziców, Ben, ironio losów, do Polski. Weekend spędzam zatem w wersji solo. Wysłał mi rano mejla (po francusku:” a może zaczniemy w domu mówić po Polsku?”). Chętnie. Według tego pomysłu ja mam mówić każde zdanie po polsku i po francusku. Zobaczymy. Choć później, po polsku dopisał” tym razem na serio”. Czytaj dalej Detox

Smoothies-mania

W sobotę zakupiliśmy nową wyciskarkę do owoców. Nasza stara, kupiona 5 lat temu w Carrefour (za 20 jurków) właśnie wyzionęła ducha.

Zabraliśmy ją ze sobą na weekend. Po drodze zatrzymalismy się na dodatkowe zakupy, aby mieć podstawowe surowce do produkcji zdrowych napojów.

Dziewczyny naprawdę nas zaskoczyły. Koktajlowanie tak im się spodobało, że zaczęły wymyślać własne kreacje. A w niedzielę wsiadły na rower i pojechały nawet do sklepu w miasteczku, aby dokupić “kilka potrzebnych składników”. Zrobiły menu, zebrały zamowienie i podały nam fantastyczne soki 🙂


Smoothies à la carte :

  • Pompom* (jabłko, pomarańcza)
  • Andaluzja (jabłko, pomarańcza, banan)
  • Gaspacho (pomidor, natka pietruszki, ogórek zielony, czosnek)
  • Pencho (jabłko, marchewka, bulwa kopru, korzeń imbiru)

Smoothies à composer

  • Czyli co było w koszyku z owocami i warzywami

Les suplements

  • Cytryna, czosnek, imbir… 🙂

Miło mi widzieć, że wciąż mają ochotę bawić się – mimo, że to przecież już są nastolatki – tym razem w “bar soków owocowych” i że przy okazji ładują w siebie witaminy (bo z tym przyznam czasem mamy problem).

Oczywiscie, posprzataly po sobie – umyly wyciskarke, kuchnia jednak wygladala, jakby tam wpadla bomba (sciany, podloga, szafki…). Ale warto bylo 🙂

PS. Po inne pomysly na soki i smoothies, zajrzyjcie do tu, do Blotowlosej 🙂

Ósmy dzień tygodnia

Kusi mnie. Wyjsć z tego postu czy nie?  Kalkuluję, czy naje lepiej bedzie, teraz, kiedy zamknęłam cykl siedmiu dni, powrócić do “zdrowego jedzenia” i robić przypominajka raz w tygodniu? Czy “przemęczyć się”jeszcze trochę? Tak, by na spotkanie z endokrynologiem iść wciąż podczas postu? 

W niedzielę zrobiłam pyszną (według rodziny) szarlotkę. Do “ich” cukinii dodałam trochę masła, do “ich” sałaty oliwę. Ślina mi ciekła, kiedy wdychałam zapach pysznego sera, kiedy słyszałam chrupiącą skórkę bagietki tuż obok ucha. I minęła mnie kolejna lampka wina. 

Po co mi to? Się zastanawiam. 

I wtedy wracają niedawne wspomnienia rożnych dolegliwości.

Bo to jest tak jak z zębami, wiecie? Póki nie bolą, w ogóle o nich nie myślimy. Przeszla mi mikoza. Na poście czuję się dobrze – jestem syta, nie głodna (ale zjesc coś “zakazanego” to wciąż pokusa. Marzę o ziemniaczkach z koperkiem), energii mi nie brakuje, lżej mi się chodzi, ćwiczy jogę (na wadze 61,3). Jak to 3 kilo robi jednak różnicę.

Tylko towarzysko jest mi przykro. Ani wyjsć do restauracji (w teorii mogę, zawsze mogę się wykręcić jakąś chorobą, ktora zmusza mnie do picia wody mineralnej i pozwala na jedzenie tylko kapusty),ani iść na apero. Tłumaczyć się za każdym razem, slychac kpin i przyjmować złośliwe uwagi od osob, którym też krotki post pomógłby pozbyć się opuchlizny… To jest przyznaję ciężkie do udźwignięcia. 

Póki co – w sobotę kupiliśmy sobie nową wyciskarkę do owoców. Dziewczynom tak się spodobało, że zrobiły nam kartę koktajli, wzięły rower i pojechały do sklepu we wsi po owoce  i mogliśmy sobie co nam przyrządzą.

Zazyczylam sobie jabłko, marchewkę, bulwę kopru i 1cm korzenia imbiru. Niebo w gębie.

Same tez nieźle eksperymentowały, banan, jabłko, pomarańcza 🙂 albo banan, truskawka, jabłko. 

Soki są zaskakująco sycące. Pomogą przerwać poniedziałek. Tylko to sprzątanie kuchni po ich przyrządzaniu… U mnie wyglądało to zupełnie inaczej niż na filmie:

Yogi Nora. Ta kobieta była, jest i  bedzie moją inspiracją. Kiedy po raz pierwszy usłyszałam, jak wyglada jej dzień : wstaje, medytacja, soczek, 2-3 godziny jogi, soczek, praca (instruktor jogi), sałatka itp, przyznam że powiedziałam sobie – to trochę za dużo tęczy jak dla mnie. Ale teraz zaczynam rozumieć, że można nasycić się sokiem. Poza tym daje dobre rady: umyj i przygotuj warzywa i owoce, przechowuj je w lodowce, bedziesz je miec zawsze pod ręką. Lub: zróbmy soki warzywne, dodaj y jakis owoc, by było słodkie, ale owoce trzeba jesc, bo zawierają “fibres”, ktore ułatwiają nam trawienie. 

Idę zrobić sobie soczek, odprawić dzieci do szkoły, psa na spacer typ moze zdążę zrobic krótką jogę przed rozpoczęciem pracy.

Życzę wam fantastycznego poniedziałku. 

Ciało i ducha ratować żywieniem (post dr Dąbrowskiej)

Mija dzien 5 postu.
Jest ciezko, bo wyostrzyly mi sie zmysly i pachnie mi wszystko: chleb, smazone na masle marchewki dla Patchworkow a nawet mieso (…).

Dla odwrocenia uwagi podczytuje ksiazke.

Kilka cytatow:

Post, choć zapewne należy do najskuteczniejszych metod leczenia chorób współczesnej cywilizacji, jest z każdej strony atakowany, jak chyba żadna inna metoda leczenia. Wywołuje lęk, bywa niechętnie przyjmowany przez chorego i jego rodzinę.

Niechetnie, to malo powiedziane…

Jaki jest mechanizm terapii głodówkowych lub półgłodówkowych? Podstawową zasadą jest endogenne czyli wewnętrzne żywienie, polegające na zużywaniu tkanek według hierarchii ważności tzn. organizm najpierw wydala zbędną wodę (ustępują obrzęki), zużywa jako pokarm niepotrzebne zapasy, złogi m.in. tłuszczu, zwyrodniałych komórek i ogniska zapalne, zaś na- rządy życiowo ważne takie, jak mózg i serce są najdłużej oszczędzane. Wraz z zużywaniem starych komórek następuje regeneracja młodych, zdrowych komórek, co wiąże się z odmło- dzeniem organizmu. Ustępują bóle stawów. Stawy są często od lat siedliskiem złogów kwasu moczowego i zwyrodniałych tkanek. Leki przeciwzapalne usuwają tylko objawy, zaś przyczynę może usunąć kuracja postna

Na czym polega kuracja? Chcąc przywrócić zdrowie należy w pierwszym etapie zastoso- wać kilku tygodniową kurację “oczyszczającą”: Może to być dieta warzywno-owocowa. W drugim etapie powinno się wprowadzić zdrowe żywienie, oparte na pełnym ziarnie, na roślinach strączkowych, warzywach i owocach z dodatkiem mleka, najlepiej zsiadłego i twarogu. W czasie zdrowego żywienia zaleca się krótkotrwałe wstawki diety warzywno-owocowej, na przykład 1 tydzień w miesiącu lub post o chlebie i wodzie 2 razy w tygodniu (…). Czas kuracji zależy od zaawansowania choroby i współpracy pacjenta. Najlepsze wyniki uzyskuje się po 6 tygodniach.

W czasie kuracji zaleca się spożywać warzywa ubogie w substancje odżywcze takie, jak: marchew, buraki, seler, rzodkiew, pietruszka, chrzan, kapusta, kalafiory, cebula, czosnek, pory, ogórki, zwłaszcza kiszone, kabaczek, dynia, sałata, zioła, pomidory, papryka, jabłka, grapefru- ity, cytryny. Nie należy w tym czasie spożywać zbóż, orzechów, ziemniaków, strączkowych, chleba, mleka, oleju, mięsa, ani słodkich owoców. Są zbyt odżywcze, hamują utratę wagi ciała, co jest równoznaczne z zahamowaniem procesów spalania własnych złogów tłuszczu i zwyrodniałych tkanek.

Jednym z częstszych błędów kuracji jest dodawanie do diety warzywnej pokarmów wysokoodżywczych takich, jak mleko, olej czy masło, co przerywa odżywianie wewnętrzne. Ponieważ odżywianie zewnętrzne jest wówczas nie wystarczające, więc może dojść do szeregu niedoborów pokarmowych i zahamowania procesów ustępowania chorób cywilizacyjnych.

Nie należy pić mocnej herbaty, kawy, alkoholu, ani palić papierosów. Warzywa zaleca się spożywać w postaci surówek, soków, warzyw duszonych i zup gotowanych na wodzie bez tłuszczu. Ilość pokarmów jest dowolna. Godny uwagi jest fakt, że po kilku dniach diety znika uczucie głodu, co sprzyja ograniczeniu ilości spożywanych pokarmów.

Jaki jest przebieg kliniczny kuracji warzywno-owocowej? Najtrudniejszym okresem kuracji jest kilka pierwszych dni, kiedy to następuje przestawienie przemian na tory spalania. Niekiedy odczuwa się osłabienie, głód, ból głowy. Do krwi uwalniają się rozpuszczone w tłuszczu toksyny (pestycydy, leki).

Na to czekam z niecierpliwoscia:

Jako pierwszy znak poprawy pojawia się lepszy sen, pogodniejszy nastrój i nie spotykana dotąd chęć do pracy.

W świadomości wielu ludzi istnieje przekonanie, że im lepsze, czyli bardziej kaloryczne odżywianie, tym lepsze zdrowie, no i zaskoczenie z powodu pojawienia się choroby. W razie choroby należałoby natychmiast zastosować odcięcie dowozu substancji po karmowych, a więc post, aby równowaga została przywrócona. Wówczas zostają uruchomione własne, samole- czące mechanizmy, które doprowadzają do cofania się na raz wszystkich chorób. Zatem chcąc przywrócić zdrowie odpowiednim żywieniem, należy w pierwszym etapie zastosować “oczyszczającą” głodówkę leczniczą lub proponowaną tu jej odmianę: dietę warzywno-owocową, a następnie wprowadzić na stałe zdrowe żywienie.

Będąc w towarzystwie można zaobserwować, że post często wywołuje śmiech i kpiny. Lekarze nie doceniają jego roli, gdy nie spotkali się na studiach z postem. Wielu z nich uwierzyło w potęgę leku chemicznego. A przecież leki usuwają jedynie objawy, a nie przyczynę choroby. Na przykład: antybiotyk zabija bakterię, ale właściwą przyczyną choroby nie była bakteria, ale obniżona odporność organizmu. Powinniśmy przede wszystkim oczyścić organizm z czynników blokujących odporność, a następnie spożywać taki pokarm, który dostarczy wszystkich elementów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania systemu odporności.

W towarzystwie jestem “rozrywka” wieczoru…

Tłuszcze zwierzęce, jak widać, nie należą do zdrowego żywienia. Podobnie tłuszcze roślin- ne utwardzone, czyli margaryny, także nie należą do zdrowego żywienia. Reklama zachęca do kupowania margaryn informując, że nie zawierają cholesterolu. To prawda, bo pochodzą z ole- ju roślinnego, a rośliny nie wytwarzają cholesterolu – to chwyt reklamowy. Cholesterol produku- ją tylko organizmy zwierzęce; Utwardzony olej roślinny, czyli margaryna – nie występuje w naturze. Nasz organizm nie jest przystosowany do spożywania takich olejów roślinnych przetworzonych przemysłowo. Niektóre margaryny mają aż 40 proc. nieprawidłowych kwasów tłuszczowych o strukturze przestrzennej zwanej -trans. Tylko struktury -cis występują naturalnie w przyrodzie i one są najlepiej przyswajalne przez organizm człowieka. Te naturalne oleje roślinne są najzdrowsze, jeśli spożywamy je w nasionach oleistych, jak soja, pestki słonecznika, dyni lub w olejach tłoczonych na zimno, a nie rafinowanych. Takie oleje sprzedają sklepy ze zdrową żywnością. W tych olejach zawarte są tzw. nienasycone kwasy tłuszczowe, które budują nasze błony komórkowe. Z tych kwasów tłuszczowych organizm syntetyzuje niezwykle cenne prostaglandyny m.in. chroniące przed miażdżycą i przed zapaleniem.

Jaka jest różnica między niedożywieniem, a postem? Otóż niedożywienie jest stanem pato- logicznym, tzn. chorobowym, a post stanem fizjologicznym, który doprowadza do zdrowia. Odmianą postu jest kuracja warzywno-owocowa, która dostarcza organizmowi ogromnej ilości tzw. biokatalizatorów, czyli witamin i mikroelementów, które aktywizują setki naszych enzymów i przemian. Nie dostarczają tłuszczu, cholesterolu, białka. Organizm pozbawiony tych substancji budulcowych zaczyna odżywiać się endogennie, czyli wewnętrznie. Oznacza to, że wszystkie zwyrodniałe tkanki, złogi zbędnych substancji balastowych, obrzęki, miażdżyca, kamica – wszystko to jest usuwane z organizmu. Dlatego już na początku każdego postu obserwujemy wielomocz i samoistne cofanie się wszelkich obrzęków, nawet tych wieloletnich. Mocz zawiera duże ilości soli mineralnych, piasku – jest mętny. Mocz, pot, oddech mają przykry zapach. Wszelkie toksyny opuszczają organizm każdą drogą, nawet przez spojówki, które często ule- gają przekrwieniu.

a o prawda: moje cialo, moj pot, ze ta powiem, pachna inaczej…

Teraz następuje zużywanie zapasów cukru odłożonego w wątrobie i mięśniach, jako glikge- nu. Również tłuszcz zaczyna rozkładać się pod wpływem enzymu lipazy na kwasy tłuszczowe i glicerol. Kwasy tłuszczowe są eliminowane przez ścianę przewodu pokarmowego, co jest przyczyną m.in. tego, że poszcząc nie odczuwa się głodu. Przez analogię jakby spożywało się tłuszcz, który daje uczucie sytości. Prędko dochodzi do proteolizy, czyli rozpadu własnych bia- łek, a co najciekawsze w pierwszej kolejności białek chorych i zwyrodniałych. Są to zwyrodnie- nia różnych narządów, kości, dziąseł, skóry. Zaburzenia cofają się jednocześnie. Ponieważ or- ganizm dąży do równowagi, czyli homeostazy, więc wraz z rozpadem komórek, natychmiast następuje regeneracja, ale tym razem – młodych i zdrowych komórek. Choroby zwyrodnienio- we w miarę upływu lat dotąd postępowały. Teraz następuje odmłodzenie całego organizmu zwane rewitalizacją, co sprzyja długowieczności. Dlatego tak ważnym czynnikiem terapeutycz- nym są posty.

Przeciwieństwem odżywiania wewnętrznego, które ma wszechstronnie dobroczynny wpływ na zdrowie, jest niedożywienie, a więc odżywianie zewnętrzne, ale niedostateczne. Paradok- sem jest to, że człowiek XX wieku odżywia się zbyt obficie, a jest niedożywiony. Brakuje mu wielu niezbędnych składników pokarmowych, które w procesie przetwarzania żywności uległy eliminacji.

Wytrzymam.

Chociaz jest ciezko.

Czytaj dalej Ciało i ducha ratować żywieniem (post dr Dąbrowskiej)

Wszystko jest możliwe 

Dziś rano zobaczyłam ten film-reportaż (ma kilka lat)

http://vod.tvp.pl/17100422/wszystko-jest-mozliwe

Chodził za mną ten film cały dzień (na zmianę z przeczytaną historią jednej z Klubowych koleżanek, choć tematy są zupełnie niezwiązane).

Pani Teresa ma (na filmie) 79 lat i od 15 lat przemierza świat, za pieniądze ze swojej emerytury o zawrotnej wysokości 900 złotych. Ale 900 złotych może reprezentować zupełnie różne wartości… Czytaj dalej Wszystko jest możliwe 

Joga z Ali Kamenova (1 miesiac)

W prezencie (urodzinowym, na koniec roku i poczatek nowego) podarowalam sobie 90-dniowy program Ali Kamenovej jogi dla poczatkujacych.

beginning-yoga-program

Moja przygoda z joga (dywanowa) zaczela sie w 2013 roku od lekcji wideo na youtube Yogi Nory. Yogi Nora jest wciaz dla mnie niesamowita inspiracja i wciaz jestem bardzo daleko do wykonania jej niesamowitego seansu.

Pozniej odkrylam  Lesley Fightmaster oraz Ali Kamenova.  Czytaj dalej Joga z Ali Kamenova (1 miesiac)

Kartka z kalendarza

Lyon powoli i ostrożnie wchodzi w
świąteczny mood.
Nie, żeby zaraz Święta Bożego Narodzenia – przecież uraziłoby to ateistów, muzułmanów lub osoby po prostu samotne, które z rożnych powodów schowały magię bożonarodzeniową do kieszeni, na inną okazję. A przecież Francja tolerancyjna jest.

Zatem pojawiają nam się na ulicach choinki, światełka, wystawy ubierają się w gwiazdki, świeczki i rożne błyszczące sreberko-złotełka, byśmy radośnie czcili “Święta Z Końca Roku” (Fêtes de fin d’année).

W dzielnicy zamknęły się dwie księgarnie, za to jedna się otwiera, poczekam dwa dni i kupię prezenty raczej u księgarza niż w internecie.

Jeden Pan w Stowarzyszeniu, dla którego robię tłumaczenia, sam z siebie przestał pić. Pewnego dni po prostu powiedział, że nie weźmie do ust alkoholu. I dzielnie się trzyma od 6 miesięcy. Zaczął “dbać” o swoje zdrowie (pierwszym krokiem jest stawianie się na wizyty lekarskie). Kiedy od siebie dyskretnie pogratulowałam mu wyboru i silnej woli, w jego oczach zobaczyłam, po raz pierwszy, błysk dumy z bycia człowiekiem. Trudno to wytłumaczyć. Ludzie, ktorzy pracują w tym ośrodku zrobili wspaniałą pracę, towarzysząc mu w tej drodze do odzyskania własnej wartości. 

Planuję kupić mu w prezencie ładne skarpety i zaproponować wspólną pasterkę w polskim kościele. Znamy się już kilka miesięcy i mam nadzieję, że odbierze to naprawdę jako gest sąsiedzki a nie jakiegoś ckliwego miłosierdzia.

Okres świąt, dla osób z naszego kręgu kulturowego może być we Francji ciężki. Mam nadzieję, że nie załamie się i nie wróci do alkoholu…

***

My też za chwilę zabieramy się za ubieranie choinki.

Choć aż mi się serce kraje, bo nie będę widziała Irenki przez ładne 3 tygodnie w tym miesiącu grudniu, co mi z a w a s z e serwuje ostrą mieszankę emocji, tak na Koniec Roku.

Zatem ubieram choinkę z moim dzieckiem. Po raz pierwszy w życiu mogę pozwolić sobie (bez wyrzutów sumienia i notyfikacji na koncie) na zakup bombek i dupereli, jak sztuczny śnieg i tak, daje mi to satysfakcję. 

Jednego dnia wstałam wcześniej i ze spaceru z psem, znad rzeki, przytargałam gałązkę dzikiej róży, przyprószyłam sztucznym śniegiem i zawiesiłam ją w oknie, wraz z bombkami. Maleńka czynność z szufladki “kreatywność” a daje energicznego kopa na tydzień. 

Dziewczyny rzuciły się już w piątek za wycinanie wzorów w kartonie, bedą sprejować sobie okna. 

    
***

Prowadzam Irenkę do pani sofrolog, która uczy ją, jak się relaksować, jak oddychać, daje jej “narzędzia” do walki ze stresem i emocjami w szkole lub w domu. Irka mi za to podziękowała ostatnim razem i na razie wyglada na zmotywowaną. 
***

Ja zaczęłam chodzić regularnie na policyjną siłownię. Lubię tę atmosferę osiedlowego klubu z lat 90tych, szatnia wyglada nawet jakby od lat 80tych nie była remontowana. Może ja lubię luksus nowoczesnych sal, kiedy jestem w hotelu, od czasu do czasu, ale na codzień wolę minimalistyczne wnętrze, gdzie każdy szanuje maszyny jakby były jego.
Oprócz delikatnych zmian w jakości mojego ciała, mogę sobie obserwować stróżów prawa – czasem mam przed oczami kalendarz Bogów Stadionu w wersji “live”.

Chadzam tam z moim Księciem z Bajki oraz kolegą Piotrkiem. Powiem tak: jestesmy dziwną ekipą. Chłopaki trenują w binomie. Ja w innym kącie wypełniam swój plan. 

Benowi zaczynają rozchodzić się koszule na klatce aluzyjne (lekko) w pasie. Ale kiedy chwałę go za efekty, to się obrusza. 

Czasem dołączam do nich na koniec, na rozciąganie, i tak, podoba mi się to. 

   
***

Burze hormonalne w moim ciele, ładnie ujmując, dewastują mnie co miesiąc. Ale jestem coraz cześciej świadoma “znaków zapowiadających”. Zamiast hamować w sobie gniew, zazdrość, rozczarowanie, zaczynam je przez siebie “przepuszczać”. Zostawiają wówczas we mnie mniej śladów. Czasem.
No i seanse masaży z Sandy wpływają rewelacyjnie na moje samopoczucie. 

***

A dziś byliśmy razem w polskim kościele. Cała trojka wynudziła się jak mopsy, ale jestem im wdzięczna za te półtorej godziny poświecenia. Trochę tłumaczyłam Benowi od ucha kazanie, dziewczynom, jak wszystkim dzieciom w kościele, nie przeszkadzało, że nic nie rozumieją, wpatrywały się w swoje paznokcie, lub bacznie obserwowały, kiedy wstawać, kiedy klękać itp. Ale byliśmy tam razem i w tamtej chwili czułam, że ta moja nienormalna, posklejana rodzina, jest jednak Rodziną. 

 
I tym akcentem pragnę życzyć Wam miłego niedzielnego wieczoru. Jutro z kalendarza spadnie kolejna kartka… żeby przyniosła wam Radość i takie ludzkie Ukojenie i Zadowolenie. 

Nouvelle generation

Odwiedziła mnie wczoraj J.
J. jest corka kolezanki. J. ma lat 20. Najstarsza z sióstr w rodzinie patchworkowej (każda z nich ma innego ojca). Studiuje w Lyonie. Zamieszkała ze swoim chłopakiem. Akurat mielismy zapasowa zmywarke, wiec zmywarka poszla w dobre rece, do ich mieszkania. Zeby podziekowac, przyniosla kwiaty i butelke wina. Zrobilam ciasto z rabarbarem, usiadłyśmy przy stole i porozmawiałyśmy.  Czytaj dalej Nouvelle generation

#51 – O tym jak nie kupiłam FIT pisma

Siedzę na lotnisku w Birmingham (bo lot się opóźnił) i prawie się nudzę.

Buszuję miedzy półkami z czasopismami, jak magnes przyciągają mnie te ze strefy fitness.
Rzuciłam się na nie, jakby samo oglądanie ślicznych sylwetek dziewcząt na okładkach pozbawiło mnie tłuszczyku z brzuszka, ramion i dolnej części pleców, już byłam w drodze do kasy, kiedy opadł ze mnie entuzjazm.

Czytaj dalej #51 – O tym jak nie kupiłam FIT pisma

O powodzeniu w życiu

Wczoraj były urodziny mojego Ojca.

Zadzwoniłam z życzeniami, miałam okazję zamienić kilka słów, zadzwonił telefon z pracy, musiałam skończyć rozmowę a później skończył się dzień.

(Czasem czuję się, jakbym była na jakiejś planecie z Interstellara, moje 2 godziny mogą śmiało trwać czyjeś 24h).

Tata podziękował za życzenia i powiedział mi, ze jest ze mnie dumny.

Że powiodło mi się w życiu. Czytaj dalej O powodzeniu w życiu

Ja, dorastająca matka

Wybyłam (samowolnie), wbrew wlasnym zasadom, z domu w błyskawiczna podróż służbową w tygodniu, kiedy “mam dziecko”. Wiecie co jest najgorsze? Wcale nie organizacja. Mam psaipsiołkę, samotna matkę trójki dziewcząt w wieku zbliżonym do mojej Irenki. Przygarnęła Irke na wieczor i noc, mimo, ze mieszka w innej dzielnicy i mimo, ze musiała specjalnie przyjeżdzać po nią metrem, bo nie ma samochodu. (Ben wraca późno z pracy a ja nie chce, zeby ona sama siedziała w domu przez kilka godzin). Jestem pewna, ze dobrze sie bawiła, bo to takie dziecko, ktore lubi sie socjalizować (nawet zazdrośnie powiem, ze moja nieobecność przekształciła się w imprezę…) Czytaj dalej Ja, dorastająca matka

U fryzjera

Relaksowałam się u fryzjera, podczas gdy moje niektóre siwe włosy zamieniały się w przyjemny blond, przeglądając gazety, których zazwyczaj nie kupuję i nie czytam.

Trafiłam na taki krotki wywiad promujący książkę pewnej francuskiej prezenterki telewizyjnej i chyba radiowej. Nie oglądam TV, nie znam jej kariery ani życiorysu, ale w oczy wbiło mi sie kilka zdań : Czytaj dalej U fryzjera

Świat okiem dziecka

Wyslalam Dziewczyny po drobne zakupy. (Obok kawalerki jest prawdziwy Warzywniak. Od lat nie bylam w prawdziwym warzywniaku, takim, gdzie to mydlo I powidlo I jeszcze mozna pogawedzic z Pania Sprzedawczynia, ktora wie wszystko o wszystkim I wszystkich).
I: Wiesz, jajka kosztowaly 1,99, wiec powiedzialam Pani Sprzedawczyni, zeby zatrzymala reszte (1 centym) Czytaj dalej Świat okiem dziecka

Yogibabu

Ta lista 101 w 1001 jest naprawde swietnym pomyslem. Bo kiedy zdarzaja sie gorsze okresy w zyciu, na nic sie nie ma sily ani ochoty, nie wie sie, w ktorym kierunku spojrzec, co ze soba zrobic, taka totalna dezorientacja czlowieka ogarnia… to wystarczy zajrzec do listy, usiechnac sie i…  juz.

Jest taka pozycja na mojej liscie :

[0/1]   *Codziennie przez 90 dni cwicze joge (sun salut minimum) Czytaj dalej Yogibabu